บทที่160ให้ความรักได้ไหม

“ไม่เป็นไรค่ะแค่คุณไม่เป็นไรก็พอ”เมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่น่าสงสารของเขาดารุก็น้ำตาไหลเพราะกลัวจะสูญเสียเขาไปดังนั้นเธฮจึงคอยเฝ้าดูเขาตลอดเวลาจนกระทั่งเขาหายดีสามารถลุกจากเตียงขึ้นมาเดินได้

“อย่าร้องไห้สิที่รักผมผิดเองมัวแต่ทำให้คุณต้อมีน้ำตา”ธวลิตพูดอย่างรับผิดชอบจึง

บทที่161เขาต้องการเวลา

ดารุไม่พูดอะไรอีกเธอคิดเรื่องนี้อย่างเงียบๆคิ้วหดแน่นขมวดเข้าหากัน

“ใช่หรือเปล่าแม้แต่คุณก็ไม่รักผมแม้แต่คุณก็ทิ้งผมไปผมไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่นี่ต่อไปเพื่ออะไร!”เขาหัวเราะออกมาจับมือเธอจากนั้นก็ปล่อยออกแหงนหน้าขึ้นหลับตาลงด้วยความเจ็บปวดทรมานใครว่าเขากำลังหัวเราะเห็น

บทที่162เทรดซิตี้ที่ถูกล้อม

“เข้าไปช่วยคุณนาย”บอดี้การ์ดนายหนึ่งในนั้นร้องตะโกนทั้งสี่นายพุ่งเข้ามายิงโจมตีอย่างต่อเนื่องอีกครั้งอยู่ช่วงหนึ่งดารุตกใจจนพุ่งลงที่พื้นจับรถเข็นในมือไว้แน่น

“ไปกันเถอะพวกเขาเข้ามาไม่ได้นอกจากจะไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว”เมธีราพยายามอย่างเต็มที่

บอดี้การ