บทที่159บังคับให้ตาย

เมธีรากับกลุ่มบอดี้การ์ดเดินมาหยุดอยู่ด้านหน้าอาคารหนึ่งพวกเขากดรหัสที่ประตูหลังจากนั้นประตูก็เปิดออกแสดงให้เห็นทางเดินลาดลงไป

“เข้าไปดูซิว่ามันยังอยู่มั๊ย！”เมธีราสั่งลูกน้องดารุจึงมั่นใจมากขึ้นว่าธวลิตถูกจับขังไว้ในนั้น

แต่ประตูไม่ได้ล็อคคนกลุ่มนั้นเดินลงไปเหลือ

บทที่160ให้ความรักได้ไหม

“ไม่เป็นไรค่ะแค่คุณไม่เป็นไรก็พอ”เมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่น่าสงสารของเขาดารุก็น้ำตาไหลเพราะกลัวจะสูญเสียเขาไปดังนั้นเธฮจึงคอยเฝ้าดูเขาตลอดเวลาจนกระทั่งเขาหายดีสามารถลุกจากเตียงขึ้นมาเดินได้

“อย่าร้องไห้สิที่รักผมผิดเองมัวแต่ทำให้คุณต้อมีน้ำตา”ธวลิตพูดอย่างรับผิดชอบจึง

บทที่161เขาต้องการเวลา

ดารุไม่พูดอะไรอีกเธอคิดเรื่องนี้อย่างเงียบๆคิ้วหดแน่นขมวดเข้าหากัน

“ใช่หรือเปล่าแม้แต่คุณก็ไม่รักผมแม้แต่คุณก็ทิ้งผมไปผมไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่นี่ต่อไปเพื่ออะไร!”เขาหัวเราะออกมาจับมือเธอจากนั้นก็ปล่อยออกแหงนหน้าขึ้นหลับตาลงด้วยความเจ็บปวดทรมานใครว่าเขากำลังหัวเราะเห็น