บทที่110 การเดินทางที่น่าอึดอัด (8)

ดารุก็เหมือนถูกแม่เหล็กดูด ขาสองข้างเดินไปหาเขาอย่างไม่เชื่อฟัง...

“ ว๊าย! ” ก็บทที่ใกล้จะไปถึงที่ที่ธวลิตบอกให้มานั่ง ช่วงเอวพลันตึงขึ้นมา เธอพลันสูญเสียการควบคุม ล้มลงบนร่างเขาอย่างจัง ริมฝีปากปะกับอกแกร่งของเขา

“ รีบร้อนอะไรเช่นนี้ ” ธวลิตหัวเรา

บทที่111 กลับมาคนเดียว

“ เมื่อคืนยังพอนอนได้มั้ย? ” ไปรยาถามสิ่งที่คิดอยู่ในใจออกมา

“ หลับสบายมาก ” เธอตอบง่ายๆ ก้มศีรษะต่ำลงหน่อย ก้มหน้ารับประทานอาหารปิดบังขอบตาดำคล้ำ “ ธวลิตล่ะ? ” เธอพลันอยากรู้ว่า ตอนนี้คนที่ดูเหมือนเป็นห่วงเธอแต่กลับทำเฉยชากับเธอไปเสียทุกเรื่องคนนี้ไปอยู่ที่ไหน

บทที่112 เรื่องราวความรักในอดีตของน้าธารี

“ เฮ้อ ทั้งหมดเป็นเพราะผมเอง ” ปรมะเอียงเข่าลงอย่างหมดหนทาง กล่าวโทษตัวเอง “ ปีนั้น เดิมทีธารีน่าก็รักพ่อของธวลิตจนไม่อาจห้ามใจได้ หลังจากนั้นมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น พวกเขาจำเป็นต้องแยกจากกัน ”

เรื่องนั้นก็คือเรื่องที่แม่ของธวลิตตั้งท้องเขาใช่ม