บทที่109 การเดินทางที่น่าอึดอัด (7)

“ เร็วเข้า ของล่ะ! ” ไปรยาเร่งอย่างร้อนใจ ดารุจำเป็นต้องเร่งฝีเท้าวิ่งไปทางสองคนนั้น ไปรยาที่รับกระเป๋ามาพลิกดูด้านในอยู่ครู่หนึ่ง หยิบวัตถุทรงกลมสองชิ้นออกมา ยื่นชิ้นหนึ่งในนั้นเข้ามา “ ถือหินขอพรไว้ ”

ที่แท้ ของหนักๆเมื่อครู่นี้ก็คือหินสองก้อน ดารุหยิบ

บทที่110 การเดินทางที่น่าอึดอัด (8)

ดารุก็เหมือนถูกแม่เหล็กดูด ขาสองข้างเดินไปหาเขาอย่างไม่เชื่อฟัง...

“ ว๊าย! ” ก็บทที่ใกล้จะไปถึงที่ที่ธวลิตบอกให้มานั่ง ช่วงเอวพลันตึงขึ้นมา เธอพลันสูญเสียการควบคุม ล้มลงบนร่างเขาอย่างจัง ริมฝีปากปะกับอกแกร่งของเขา

“ รีบร้อนอะไรเช่นนี้ ” ธวลิตหัวเรา

บทที่111 กลับมาคนเดียว

“ เมื่อคืนยังพอนอนได้มั้ย? ” ไปรยาถามสิ่งที่คิดอยู่ในใจออกมา

“ หลับสบายมาก ” เธอตอบง่ายๆ ก้มศีรษะต่ำลงหน่อย ก้มหน้ารับประทานอาหารปิดบังขอบตาดำคล้ำ “ ธวลิตล่ะ? ” เธอพลันอยากรู้ว่า ตอนนี้คนที่ดูเหมือนเป็นห่วงเธอแต่กลับทำเฉยชากับเธอไปเสียทุกเรื่องคนนี้ไปอยู่ที่ไหน