บทที่ 32

เพื่อนร่วมทางคนใหม่

โชคดีที่ตอนนี้เป็นการอพยพหนีสงคราม และเพิ่งออกเดินทางไม่นาน แม้จะมีผู้อพยพบางส่วนเริ่มอดอยากหิวโหยแล้ว แต่ในทุ่งนายังมีพืชผล ข้างทางมีผักป่า จึงยังไม่ถึงขั้นที่จะเกิดการปล้นสะดมหรือแย่งชิงอาหารเพราะความหิวโหย

อย่างมากก็แค่มองพวกเขาด้วยสายตาละโมบ อิจฉา หรือดุร้าย

ถ

บทที่ 32

พวกเราเหมือนคนโง่หรือ

ผักที่สามารถซื้อได้ในเป่ยเจียงมีไม่กี่ชนิดและมีปริมาณไม่มาก เพราะเป็นผักที่ปลูกเองตามบ้าน ไม่เหมือนสังคมสมัยใหม่ที่มีการปลูกผักจำนวนมากเพื่อขาย ดังนั้นเจียงหมิงเยว่และพันฮ่อหมิงจึงต้องเดินซื้อทีละแผง

ที่นี่มีเพียงผักกาดขาว หัวไชเท้า ฟักทอง ฟักเขียว ผักโขม เป็นผักส

บทที่ 32

แยกเส้นทาง

สุดท้ายก็ไม่ได้ติดแผงโซลาร์เซลล์ เพราะบ่ายวันรุ่งขึ้นจิ่งรั่วไป๋มาอีกครั้ง นอกจากนำข่าวการออกเดินทางไปรับคนที่มณฑลกวางตุ้ง ยังขอร้องให้เจียงหมิงเยว่ไปด้วย

"คุณบอกให้ฉันไปด้วยเหรอ"

เจียงหมิงเยว่รู้สึกสงสัย "การที่ฉันอยู่โรงพยาบาลในฐานทัพน่าจะมีคุณค่ามากกว่าไปรับคนนะ"

"ใช่ เป