บทที่ 26 เทศกาลล่าสัตว์

-ฉึก!

“เข้าเป้าเพคะ ฝ่าบาท!”

ราฟาเอลาส่งเสียงดังอยู่ข้างๆ อย่างร่าเริง ส่วนแพทริเซียก็ได้แต่ยิ้มอย่างเขินอาย โชคดีที่ฝีมือการยิงธนูของนางยังไม่ตก หญิงสาวพึมพำว่าอย่างน้อยคงจับกระต่ายได้สักตัวพลางพยักหน้า

“ฝีมือยังไม่ตกแฮะ”

“แหมๆ แน่นอนเพคะ ฝ่าบาท ทรงถ่อมตัวเกินไปแล้ว”

ราฟาเอล

บทที่ 27 ที่ตรงนี้มองเห็นทุกอย่าง

ถ้าไสม้าให้วิ่งเร็วๆ จะให้ความรู้สึกเหมือนวิ่งนำลม ยิ่งม้าวิ่งเร็วมากเท่าไร ลมก็ยิ่งปะทะแรงขึ้นเท่านั้น แพทริเซียรู้สึกดีกับความรู้สึกยามที่ลมปะทะใบหน้า ยิ่งนางขยับตัวมากเท่าไร เหงื่อก็ยิ่งออกที่หน้าผาก ลมเย็นๆ ทำให้เหงื่อนั้นแห้งไป แพทริเซียยิ้มอย่างพึงใจก่อนจะดึงบ

บทที่ 28 ข้ามันบ้า

สถานการณ์เลวร้ายที่สุด ข้างหน้าก็หน้าผา ข้างหลังก็นักฆ่า อีกทั้งลูซิโอที่นางประคองอยู่ก็ใกล้จะหมดสติอยู่รอมร่อ ไม่ว่าเลือกทางใด สุดท้ายก็ตายอยู่ดีอย่างนั้นหรือ

แพทริเซียจ้องมองนักฆ่าด้วยสีหน้าลังเลใจ ดูๆ แล้วพวกนั้นคงไม่คิดจะไว้ชีวิตนาง หนึ่งในนั้นชี้ดาบมาก่อนจะพูดขึ้น

“น่าเสียดาย