บทที่ 15

งานเลี้ยงรับรองภริยาคณะทูต

เย็นวันงานเลี้ยงรับรอง แพทริเซียสวมชุดเดรสสีแดงซึ่งเป็นชุดที่วิจิตรที่สุดที่นางมี ชุดเดรสสีแดงปักลวดลายด้วยไหมสีทองตัวนี้นางไม่ค่อยหยิบมาสวมใส่บ่อยนัก เพราะมันหรูหราเกินไป แต่นางจำเป็นต้องหยิบมาใช้ในวันสำคัญเช่นวันนี้

การเลี้ยงรับรองคณะทูตเป็นหน้าที่ขององค์จักรพ

บทที่ 16

หุบปากของเจ้าเสียเถอะ

‘นี่มัน…เกิดอะไรขึ้น’

ครั้นได้ชิมสเต็ก สีหน้าของโรสมอนด์ก็ตึงขึ้นในทันที นางลองเคี้ยวสเต็กดูอีกสองสามคำเผื่อว่าลิ้นของตนจะรับรสชาติผิดไป ทว่านั่นก็ไม่ได้ทำให้รสชาติของเนื้อหมูออกมาจากสเต็กเนื้อวัวได้ โรสมอนด์ทำสีหน้าคล้ายไม่อยากจะเชื่อ ก่อนจะนำสเต็กเข้าปากอีกชิ้น แต่

บทที่ 17

ความเมตตาครั้งสุดท้าย

คิ้วของแพทริเซียกระตุกข้างหนึ่ง การได้ฟังคำด่าจากปากของคนที่กำลังยิ้มไม่ได้ทำให้รู้สึกแปลกใหม่หรือรู้สึกดีขึ้นแต่อย่างใด ถึงอย่างไรการถูกด่าก็ทำให้มีโทสะ

“อ้อ เห็นเจ้าเรียกชื่อข้าก่อนข้าก็อยากจะทำบ้าง คงไม่ว่าอะไรใช่หรือไม่? ถึงอย่างไรเจ้าก็ไม่คิดจะปูดเรื่องวันนี้อยู