บทที่ 107 หม่อมฉันรักพระองค์เพคะ ฝ่าบาท

เปโตรนิยาเดินตามรอธซีออกนอกสถานที่จัดงาน ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรกันแน่เขาถึงได้ดูประหม่าผิดปกติ เปโตรนิยาพลอยใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ ไปด้วย รอธซีจับมือเปโตรนิยาแน่นและจูงเดินไปด้วยกันจนถึงสวนดอกไม้ในพระราชวัง ครั้นเดินมาได้สักครู่เปโตรนิยาก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นในหัว

‘

บทที่ 108 ปัจฉิมบท : ตอนนี้ วินาทีนี้ ที่ได้อยู่กับท่าน

“พูดตามตรงข้าเองก็ไม่คิดว่าเรื่องจะมาถึงขั้นนี้”

“หมายความว่าอย่างไร”

“ข้าคิดว่าข้าไม่สามารถแต่งงานได้น่ะสิ เจ้าเองก็รู้ ในอดีตมี ‘เรื่องนั้น’ อยู่”

“…”

“ผู้ชายคนนั้นเป็นเพียงคนเดียวที่ช่วยเปลี่ยนข้าผู้หวาดกลัวอดีต ข้าดีใจยิ่งนักที่ได้แต่งงานกั