บทที่ 11

เจ้าไม่ต้องใส่ใจ คงเผลอพูดผิด

หลินอันที่ปกติใช้กำลังไม่ใช้สมองตอนนี้ชื่นชมจนแทบจะกราบ!

เขายิ้มกว้างมองไปฝั่งตรงข้ามตะโกน: "พี่เขย"

"แค่ก แค่กๆๆ" หลินรุ่นรุ่นสำลักน้ำลาย ไอรุนแรง

กู้ชิงจื่อที่นั่งข้างๆ รีบหันมา ฝ่ามือหนาเหมือนพัดใบตาลยื่นไปที่หลังเธอตามสัญชาตญาณ ตบหลังช่วยระบายลม

แรงลด

บทที่ 12

ความเป็นจริงมักโหดร้ายเสมอ

ก็นะ ความเป็นจริงมักโหดร้ายเสมอ

โดยเฉพาะตอนที่ไม่มีอะไรเลย

"ในนิยายมักมีประโยคนั้น พูดยังไงนะ อ๋อ ใช่แล้ว ยากจนข้นแค้นไฉนกล้าเข้าสู่ความรุ่งเรือง มือเปล่าไฉนกล้าทำให้นางงามผิดหวัง" หลินอันถอนหายใจครู่หนึ่ง แล้วทิ้งตัวพิงหน้าต่างรถ

ช่วยไม่ได้ เขาอ่านนิยายน้ำเน

บทที่ 13

ที่ดินนี้เป็นสินสอด ได้ไหม?

"ที่ดินนี้เป็นของพวกเราหรือเปล่า?"

กู้ชิงจื่ออืมหนึ่งที เสียงใส: "เป็นของเจ้า"

หลินรุ่นรุ่นงงเล็กน้อย เจ้าของร่างเดิมก็เพิ่งมาถึงเมืองอันหยางเมื่อวานไม่ใช่หรือ?

กู้ชิงจื่ออธิบาย: "แม่ข้าแอบทิ้งทรัพย์สินส่วนหนึ่งไว้ให้ข้า ไม่ให้ลุงกับป้ารู้

หลายปีก่อนพอข้าโต