บทที่ 10 ออกไปอยู่เอง

กู้เชียนหลี่กับกู้หยุนเก็บของเสร็จออกมาในขณะที่ทุกคนกำลังคุยกัน

ต่างจากกู้ชิงจื่อตรงที่ทั้งสองคนไม่มีแม้แต่ผ้าห่อของ เอาแค่เสื้อนวมเก่าๆ ที่ใส่หน้าหนาวห่อของเล็กๆ น้อยๆ หิ้วออกมา

ผ้าห่มที่นอนอะไรพวกนี้แน่นอนว่าไม่มี

หน้าหนาวใส่เสื้อนวมเก่าๆ อาศัยแสงไฟจากเตาผิงให้อบอุ่นขดนอนตล

บทที่ 11 เจ้าไม่ต้องใส่ใจ คงเผลอพูดผิด

หลินอันที่ปกติใช้กำลังไม่ใช้สมองตอนนี้ชื่นชมจนแทบจะกราบ!

เขายิ้มกว้างมองไปฝั่งตรงข้ามตะโกน: "พี่เขย"

"แค่ก แค่กๆๆ" หลินรุ่นรุ่นสำลักน้ำลาย ไอรุนแรง

กู้ชิงจื่อที่นั่งข้างๆ รีบหันมา ฝ่ามือหนาเหมือนพัดใบตาลยื่นไปที่หลังเธอตามสัญชาตญาณ ตบหลังช่วยระบายลม

แรงลดลง

บทที่ 12 ความเป็นจริงมักโหดร้ายเสมอ

ก็นะ ความเป็นจริงมักโหดร้ายเสมอ

โดยเฉพาะตอนที่ไม่มีอะไรเลย

"ในนิยายมักมีประโยคนั้น พูดยังไงนะ อ๋อ ใช่แล้ว ยากจนข้นแค้นไฉนกล้าเข้าสู่ความรุ่งเรือง มือเปล่าไฉนกล้าทำให้นางงามผิดหวัง" หลินอันถอนหายใจครู่หนึ่ง แล้วทิ้งตัวพิงหน้าต่างรถ

ช่วยไม่ได้ เขาอ่านนิยายน้ำเน่า