ตอน 10
แม่สามีหวังฮุบสินสอด ข้าเปลี่ยนเจ้าบ่าวทันที
บทที่ 10 ออกไปอยู่เอง
กู้เชียนหลี่กับกู้หยุนเก็บของเสร็จออกมาในขณะที่ทุกคนกำลังคุยกัน
ต่างจากกู้ชิงจื่อตรงที่ทั้งสองคนไม่มีแม้แต่ผ้าห่อของ เอาแค่เสื้อนวมเก่าๆ ที่ใส่หน้าหนาวห่อของเล็กๆ น้อยๆ หิ้วออกมา
ผ้าห่มที่นอนอะไรพวกนี้แน่นอนว่าไม่มี
หน้าหนาวใส่เสื้อนวมเก่าๆ อาศัยแสงไฟจากเตาผิงให้อบอุ่นขดนอนตล
ตอน 11
บทที่ 11 เจ้าไม่ต้องใส่ใจ คงเผลอพูดผิด
หลินอันที่ปกติใช้กำลังไม่ใช้สมองตอนนี้ชื่นชมจนแทบจะกราบ!
เขายิ้มกว้างมองไปฝั่งตรงข้ามตะโกน: "พี่เขย"
"แค่ก แค่กๆๆ" หลินรุ่นรุ่นสำลักน้ำลาย ไอรุนแรง
กู้ชิงจื่อที่นั่งข้างๆ รีบหันมา ฝ่ามือหนาเหมือนพัดใบตาลยื่นไปที่หลังเธอตามสัญชาตญาณ ตบหลังช่วยระบายลม
แรงลดลง
ตอน 12
บทที่ 12 ความเป็นจริงมักโหดร้ายเสมอ
ก็นะ ความเป็นจริงมักโหดร้ายเสมอ
โดยเฉพาะตอนที่ไม่มีอะไรเลย
"ในนิยายมักมีประโยคนั้น พูดยังไงนะ อ๋อ ใช่แล้ว ยากจนข้นแค้นไฉนกล้าเข้าสู่ความรุ่งเรือง มือเปล่าไฉนกล้าทำให้นางงามผิดหวัง" หลินอันถอนหายใจครู่หนึ่ง แล้วทิ้งตัวพิงหน้าต่างรถ
ช่วยไม่ได้ เขาอ่านนิยายน้ำเน่า