บทที่ 104 กำไรจากสบู่

ที่เมืองหนานหยางซื้อมันหมูมาสิบเก้าส่วน ส่วนหนึ่งประมาณเจ็ดแปดจิน มันหมูเป็นส่วนที่ให้น้ำมันมากที่สุดในตัวหมู มันหมูหนึ่งจินได้น้ำมันเจ็ดแปดตำลึง มันหมูเจ็ดแปดจินจะได้น้ำมันประมาณห้าหกจิน

ในการทำสบู่ น้ำมันหมูใช้ประมาณครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งเป็นน้ำและส่วนผสมอื่นๆ ดังนั้นน้ำมันหม

บทที่ 105 แลกกากหมู กินผักต้มกากหมู

ในหมู่บ้านนอกจากครอบครัวหลินรุ่นรุ่น คนอื่นๆ กินวันละสองมื้อ

มื้อที่สองกินประมาณห้าโมงเย็น กินเสร็จล้างหน้าแปรงฟันนอนตอนที่ฟ้ายังสว่าง ประหยัดค่าน้ำมันตะเกียง

ดังนั้นโรงงานสบู่จึงกำหนดเข้างานเวลาเช้าเจ็ดโมง เลิกงานสี่โมงเย็น ไม่กระทบมื้อเย็น ระหว่างวันพักครึ่ง

บทที่ 106 ขอความช่วยเหลือจากไป๋เลี่ยน

"หมอไป๋แตกต่างจากชาวบ้านคนอื่น ไม่ต้องพูดถึงของหายากราคาแพง แค่เนื้อหมูก็คงกินเป็นประจำอยู่แล้ว

พี่ หนูว่าเนื้อขาหมูกับหมูสามชั้นที่เก็บไว้ในห้วงมิติ ไม่ต้องเอาออกมาดีกว่านะ?" หลินอันคิดเล็กคิดน้อยพลางเอ่ยขึ้น

หลินรุ่นรุ่นเองก็ไม่ได้คิดจะเอาขาหมูกับหมูสามชั้น