บทที่ 105 แลกกากหมู กินผักต้มกากหมู

ในหมู่บ้านนอกจากครอบครัวหลินรุ่นรุ่น คนอื่นๆ กินวันละสองมื้อ

มื้อที่สองกินประมาณห้าโมงเย็น กินเสร็จล้างหน้าแปรงฟันนอนตอนที่ฟ้ายังสว่าง ประหยัดค่าน้ำมันตะเกียง

ดังนั้นโรงงานสบู่จึงกำหนดเข้างานเวลาเช้าเจ็ดโมง เลิกงานสี่โมงเย็น ไม่กระทบมื้อเย็น ระหว่างวันพักครึ่ง

บทที่ 106 ขอความช่วยเหลือจากไป๋เลี่ยน

"หมอไป๋แตกต่างจากชาวบ้านคนอื่น ไม่ต้องพูดถึงของหายากราคาแพง แค่เนื้อหมูก็คงกินเป็นประจำอยู่แล้ว

พี่ หนูว่าเนื้อขาหมูกับหมูสามชั้นที่เก็บไว้ในห้วงมิติ ไม่ต้องเอาออกมาดีกว่านะ?" หลินอันคิดเล็กคิดน้อยพลางเอ่ยขึ้น

หลินรุ่นรุ่นเองก็ไม่ได้คิดจะเอาขาหมูกับหมูสามชั้น

บทที่ 107 ความจริง

ฟ้าใกล้ค่ำ ในความมืดสลัวของราตรี สีหน้าของกู้ชิงจื่อมองไม่ค่อยชัด

แต่มือใหญ่ที่ห้อยข้างลำตัวของชายหนุ่มกำแน่นเป็นกำปั้น เห็นได้ชัดว่าใช้แรงมาก

น่าแปลก!

เมื่อก่อนแม่ของเขาแค่เป็นหวัดธรรมดา ป้าที่ไม่เคยชอบหน้าพวกเขากลับใส่ใจเรียกหมอมารักษา ลงมือต้มยาเอง และคอยดูแม่ดื่มยา......

แล