บทที่ 100 ความคืบหน้าการสร้างบ้านในหมู่บ้าน

กลับถึงบ้านแล้ว หลินอันและหลินเฉวียนแน่นอนว่าไม่ได้กินกับคนอื่น

พวกเขาจะกินอาหารที่พี่สาวทำ!

อร่อยทุกอย่าง!

ฮือๆ เรื่องใหญ่ในโลกคือกินกับดื่ม พูดถูกมาก~

หลินอันขนโต๊ะไม้จากในบ้านมาไว้ใต้ร่มไม้หน้าประตู แล้วขนม้านั่งยาวมาสี่ตัว

หลินเฉวียนและหลินรุ่นรุ่นย

บทที่ 101 กินแตงโมคุยกันในยามบ่าย

หลินอันและหลินเฉวียนนอนจนบ่ายสองสามโมง รู้สึกว่าได้ชดเชยการอดหลับอดนอนมาทั้งคืน

แม้ร่างกายยังรู้สึกอยากนอนต่อ แต่เพราะกลับมาที่หมู่บ้านแล้ว พรุ่งนี้ต้องกลับไปใช้ชีวิตแบบตื่นเช้าตะวันขึ้นนอนค่ำตะวันตก ถ้านอนต่อไปคืนนี้คงนอนไม่หลับแน่

หลินอันและหลินเฉวียนลุกขึ้นจา

บทที่ 102 คัดเลือกคนเข้าโรงงานสบู่

หลินอันและหลินเฉวียนพอใจกับวิธีการแบ่งนี้มาก

หมู่บ้านของพวกเขาใช้ระบบแต้มแรงงาน จริงๆ แล้วเป็นการใช้แต้มแรงงานแทนเงิน แลกเปลี่ยนไปมาสะดวกกว่ามาก

กากหมูในราชวงศ์ต้าหนิงถือเป็นอาหารมีค่า แน่นอนว่าไม่สามารถแจกฟรีได้ แต่จะใช้แต้มแรงงานกี่แต้มแลกหนึ่งส่วน และหนึ่งส่