บทที่ 101 กินแตงโมคุยกันในยามบ่าย

หลินอันและหลินเฉวียนนอนจนบ่ายสองสามโมง รู้สึกว่าได้ชดเชยการอดหลับอดนอนมาทั้งคืน

แม้ร่างกายยังรู้สึกอยากนอนต่อ แต่เพราะกลับมาที่หมู่บ้านแล้ว พรุ่งนี้ต้องกลับไปใช้ชีวิตแบบตื่นเช้าตะวันขึ้นนอนค่ำตะวันตก ถ้านอนต่อไปคืนนี้คงนอนไม่หลับแน่

หลินอันและหลินเฉวียนลุกขึ้นจา

บทที่ 102 คัดเลือกคนเข้าโรงงานสบู่

หลินอันและหลินเฉวียนพอใจกับวิธีการแบ่งนี้มาก

หมู่บ้านของพวกเขาใช้ระบบแต้มแรงงาน จริงๆ แล้วเป็นการใช้แต้มแรงงานแทนเงิน แลกเปลี่ยนไปมาสะดวกกว่ามาก

กากหมูในราชวงศ์ต้าหนิงถือเป็นอาหารมีค่า แน่นอนว่าไม่สามารถแจกฟรีได้ แต่จะใช้แต้มแรงงานกี่แต้มแลกหนึ่งส่วน และหนึ่งส่

บทที่ 103 จะเริ่มทำสบู่แล้ว

เรื่องเสื้อผ้าตกลงกันแล้ว หลินรุ่นรุ่นเริ่มอธิบายขั้นตอนการทำสบู่

คนตรงหน้าเหล่านี้ ถ้าเป็นเพียงความสัมพันธ์แบบชาวบ้าน ก็คงต้องกังวลว่าจะเปิดเผยสูตรลับเพื่อเงินทอง

แต่พวกเขาไม่ใช่ชาวบ้าน แต่เป็นนายบ่าว ได้เซ็นสัญญาขายตัวและเป็นสัญญาตลอดชีพด้วย!

จะตีจะฆ่าจะลงโทษจะขายก