บทที่ 99 เดินทางยาวนาน ในที่สุดก็กลับถึงหมู่บ้าน

คนในขบวนมีคนแก่ เด็ก คนป่วย และคนพิการมากกว่าครั้งก่อน การเดินทางในยามค่ำคืนจึงไม่เร็วนัก

แต่โชคดีที่มีมันเทศแห้ง ไม่ต้องขุดผักป่าเก็บผลไม้ป่ามากินให้อิ่มท้อง ใช้พลังทั้งหมดไปกับการเดินทาง ในที่สุดทุกคนก็กลับถึงหมู่บ้านชิงหลินในเช้าวันที่สี่

หลี่ซิ

บทที่ 100 ความคืบหน้าการสร้างบ้านในหมู่บ้าน

กลับถึงบ้านแล้ว หลินอันและหลินเฉวียนแน่นอนว่าไม่ได้กินกับคนอื่น

พวกเขาจะกินอาหารที่พี่สาวทำ!

อร่อยทุกอย่าง!

ฮือๆ เรื่องใหญ่ในโลกคือกินกับดื่ม พูดถูกมาก~

หลินอันขนโต๊ะไม้จากในบ้านมาไว้ใต้ร่มไม้หน้าประตู แล้วขนม้านั่งยาวมาสี่ตัว

หลินเฉวียนและหลินรุ่นรุ่นย

บทที่ 101 กินแตงโมคุยกันในยามบ่าย

หลินอันและหลินเฉวียนนอนจนบ่ายสองสามโมง รู้สึกว่าได้ชดเชยการอดหลับอดนอนมาทั้งคืน

แม้ร่างกายยังรู้สึกอยากนอนต่อ แต่เพราะกลับมาที่หมู่บ้านแล้ว พรุ่งนี้ต้องกลับไปใช้ชีวิตแบบตื่นเช้าตะวันขึ้นนอนค่ำตะวันตก ถ้านอนต่อไปคืนนี้คงนอนไม่หลับแน่

หลินอันและหลินเฉวียนลุกขึ้นจา