บทที่35 แนวคิดคำว่าชอบ

ผู้หญิงหลับตาแรงๆ เหมือนไม่กล้าเปิดตา

ปริพลตอนแรกๆแค่อยากแกล้งเธอ นิกว่าบทที่จูบกันเธอไม่ได้ปฏิเสธ เขาเลยนิกว่าเธอชอบแต่ทำท่าไม่ยอม เลยลองทำลงไปอย่างกล้าหาญ แต่คำว่าไม่เอา มีเสียงกลัว เหมือนกลัวจริงๆ กลัวจนสั่นไปทั้งตัว

" เปิดตา " ปริพลขมวดคิ้วมองใบหน้าที่สวยงาม

บทที่36 นอนไม่หลับ

โทรศัพท์ถูกวางสายไป ปริพลโยนโทรศัพท์ไปข้างๆ เช็ดผม แล้วนอนหงายอยู่บนเตียง นึกถึงสิ่งที่กมิดาพูด ยิ้มอย่างเสียดสี

ล้อเล่นอะไร ?

คนอย่างขรรค์ชัย จะพูดอะไรออกมาได้

คืนตึก นอกหน้าต่างเป็นคืนที่คึกคักของเมืองซี คืนแบบนี้สำหรับหลายๆคนเป็นสิ่งหลงใหล ไม่สามารถหนีพ้นได

บทที่37 ความผิดพลาด

ใบหน้าของโฮสต์มีรอยยิ้ม สายตามองไปทางไฟ ทางกมิดา

บทที่เห็นกมิดาแล้วอื้งไป สีหน้าไม่ค่อยดี เขาได้ก้มหน้ามองสคริปต์ในมือ

ไม่ผิดนี คนแรกที่ขึ้นมาคือจันทร์สุดา

ไฟส่องมาทางเธอ เธอจะถอยก็ไม่ใช่จะเข้าก็ไม่ใช่ คนชมใต้เวทีมีการพูดคุยกัน

" ไม่ใช่จันทร์สุดา ? "