ตอนที่313 ให้โอกาสกันและกันอีกครั้ง

เช้ามืด เสียงสวบสาบๆดังอยู่ข้างหูของกมิดาสักพักนึงแล้ว จึงลืมตาขึ้นด้วยความสะลึมสะลือ ข้างกายว่างเปล่าไม่มีคนแล้ว เสียงมาจากทิศทางของห้องเสื้อผ้า

เธอก้าวลงจากเตียงเดินด้วยเท้าเปล่าจนถึงหน้าประตูห้องเสื้อผ้า พิงกรอบประตูมองดูผู้ชายที่กำลังแต่งตัวอยู่ข้างใน

ตอนที่314 การพูดคุยกันในค่ำคืน

“ฉันคิดว่าที่ปริพลไม่ยอมบอกเธอด้วยตัวเองสักที คงกลัวว่าเธอจะคิดมาก ภาระในใจหนัก ถ้าเขาเห็นว่าเธอสามารถปล่อยว่างได้แล้ว ก็คงไม่เป็นกังวลแล้ว”

น้ำเสียงในโทรศัพท์ของวันนีย์ไม่มีแล้วออร่าที่ดุดันอย่างตอนแรก เวลานี้เป็นเหมือนสาวแก่คนหนึ่งอย่างแท้จริงที่กำลังปลอบประ

ตอนที่315 ดังนั้น คุณเป็นผู้ไม่รู้หนังสือ

ซุปรังนกเม็ดบัวในห้องครัวทำเสร็จส่งขึ้นชั้นบน

ปาณิศาหน้าซีดเซียวพิงอยู่หัวเตียง ท่าทางเหมือนอย่างต้นหลิวลู่ลม สาวใช้วางหมอนสองใบรองที่เอวของเธอ จากนั้นถือถ้วยไว้ ใช้ช้อนป้อนเธอทีละคำๆ

“แค่กๆ……”

ไม่รู้ว่ามันร้อนเกินไปหรือไม่หรือว่าอย่างไร