ตอนที่312 เธอรู้หรือไม่ว่าฉันเป็นห่วงเธอมาก

“คิดถึงท่านแล้ว ก็เลยกลับมา” กมิดายิ้มตาหยีพร้อมกับประคองคุณผู้หญิงแก่ธนิดาไปนั่งลงบนโซฟา

คุณผู้หญิงแก่ธนิดาดีใจเหลือเกิน ตบเบาๆที่หลังมือของกมิดา “ดีดี กลับมาแล้วยังไปอีกหรือเปล่า?”

“ไม่ไปแล้วค่ะ”

“จริงรึ เธอไม่ได้หลอกฉันใช่มั้ย?”

ตอนที่313 ให้โอกาสกันและกันอีกครั้ง

เช้ามืด เสียงสวบสาบๆดังอยู่ข้างหูของกมิดาสักพักนึงแล้ว จึงลืมตาขึ้นด้วยความสะลึมสะลือ ข้างกายว่างเปล่าไม่มีคนแล้ว เสียงมาจากทิศทางของห้องเสื้อผ้า

เธอก้าวลงจากเตียงเดินด้วยเท้าเปล่าจนถึงหน้าประตูห้องเสื้อผ้า พิงกรอบประตูมองดูผู้ชายที่กำลังแต่งตัวอยู่ข้างใน

ตอนที่314 การพูดคุยกันในค่ำคืน

“ฉันคิดว่าที่ปริพลไม่ยอมบอกเธอด้วยตัวเองสักที คงกลัวว่าเธอจะคิดมาก ภาระในใจหนัก ถ้าเขาเห็นว่าเธอสามารถปล่อยว่างได้แล้ว ก็คงไม่เป็นกังวลแล้ว”

น้ำเสียงในโทรศัพท์ของวันนีย์ไม่มีแล้วออร่าที่ดุดันอย่างตอนแรก เวลานี้เป็นเหมือนสาวแก่คนหนึ่งอย่างแท้จริงที่กำลังปลอบประ