บทที่ 2 คุณกล้าทำร้ายเธอ

ฝนทิพย์ไม่ได้คาดเข็มขัด เพราะอุบัติเหตุเลยทำให้หน้าผากของเธอบาดเจ็บ เลือดไหลลงมาบนใบหน้าอ่อนขาวของเธอ เห็นแล้วรู้สึกน่ากลัวมาก

“ฝนทิพย์ คุณกลับมาแล้ว?”นิตาตกตะลึงแล้วเอ่ยปาก เธอไม่คิดว่าคืนนี้จะได้เจอกับฝนทิพย์

ก็ดี ฝนทิพย์กลับมาแล้ว แบบนี้ณัฐพลก็จะได้ปล่อยเธอไปสักที

“พอดีเธอ....”นิตาพูดไปแค่ครึ่งประโยค ฝนทิพย์ก็ขัดจังหวะขึ้น ใบหน้าของเธอแสดงออกอย่างเจ็บปวดและน้ำเสียงของเธอก็อ่อนแรงเหมือนน้อยใจมาก

“พี่นิตา ทำไมพี่ต้องทำร้ายฉันอีกแล้ว?”

นิตาฟังไม่เข้าใจคำพูดของเธอ “เธอพูดอะไร?”

ฝนทิพย์ร้องไห้ โทษนิตาอย่างเจ็บใจว่า“ทีแรก คุณบังคับให้ฉันต้องไป เพื่อจะได้แต่งงานกับพี่ณัฐพล ฉันอดทนและจากไปเพื่อความสุขของพี่ ตอนนี้ฉันก็แค่อยากจะกลับมาเยี่ยมคุณพ่อกับคุณแม่ พี่ถึงกับต้องเอารถมาชนฉันตายเลยหรอ พี่ทำไมใจร้ายแบบนี้”

“พูดเหลวไหลอะไร”นิตาขมวดคิ้ว“เมื่อก่อนคือเธอต่างหากที่อยากจะไปเอง แล้วเมื่อกี้นี้ ถ้าไม่ใช่ว่ารถของเธอจู่ๆก็วิ่งออกจากสี่แยก ฉันก็คงไม่ชนรถเธอหรอก”

และถ้าฝนทิพย์คาดเข็มขัดอยู่ หน้าผากของเธอก็คงจะไม่ได้รับบาดเจ็บแน่

ฝนทิพย์ยิ้มมุมปาก แล้วใช่นิ้วมือขาวๆกดปุ่มวางสายโทรศัพท์ที่กำลังคุยอยู่กับณัฐพล จากนั้นก็เงยหน้ามองนิตา

“ใช่แล้ว เมื่อก่อนฉันเป็นคนไปเองและอุบัติเหตุครั้งนี้ ฉันก็ตั้งใจชนพี่ แต่...”รอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าของเธอชั่งดูร้ายกาจและสะใจ “เดี๋ยวณัฐพลเขาก็มาแล้ว เขาจะเชื่อพี่หรือฉัน?”

ที่แท้ฝนทิพย์ก็ใส่ร้ายเธออีกครั้ง

สีหน้าของนิตาเปลี่ยนไปและมองฝนทิพย์อย่างนิ่งๆ “เธอทำแบบนี้หมายความว่าอะไร? ฉันกำลังจะหย่ากับณัฐพลแล้ว ถ้าเธออยากจะคบกับเขาก็คบกันสิ ฉันจะเป็นคนไปเอง”

พูดจบเธอหันหลังกำลังจะเดินไป

ฝนทิพย์รีบจับแขนของเธอไว้ทันที สีหน้าของฝนทิพย์ดูโหดร้ายมาก

“พี่คิดว่าพี่ถอยออกไปแล้วเรื่องมันจะจบหรอ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้พี่กำลังท้องลูกของณัฐพลอยู่ ฉันจะไม่ยอมให้พี่เก็บเด็กคนนี้เอาไว้”

นี่ก็คือจุดมุ่งหมายที่เธอทำให้เกิดอุบัติเหตุในครั้งนี้หรือ

ขัดขวางไม่ให้เธอไป แล้วให้ณัฐพลพาเธอไปทำแท้งอีกหรือ

ไม่ เธอไม่มีทางยอม！

เด็กคนนี้เธอต้องรักษาเอาไว้

นิตาผลักฝนทิพย์ออก แล้วรีบวิ่งไปที่รถของเธอ

นิ้วมือเพิ่งจะแตะถึงประตูรถ เธอได้ยินเสียงแตรรถดังขึ้นอย่างชัดเจนจากด้านหลัง

รถเบนท์สีดำเบรคอย่างฉุกเฉินที่ด้านหลังของเธอ ประตูรถเปิดออก ณัฐพลค่อยๆลงมาจากรถ

ใบหน้าหล่อๆของเขาเต็มไปด้วยความเยือดเย็น โดยเฉพาะดวงตาลึกดำทั้งสองคู่ของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา

“นิตา คุณกล้ามาก”เขาเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงต่ำๆ ทุกคำที่พูดเต็มไปด้วยความแล้งน้ำใจ “ คุณกล้ามากที่ทำร้ายฝนทิพย์”

หัวใจของนิตาเจ็บปวดหนัก เขาเชื่อแต่ฝนทิพย์คนเดียวจริงๆ

ถึงแม้ว่าอุบัติเหตุในครั้งนี้แค่มองก็สามารถดูออกได้ว่า ใครกันแน่เป็นฝ่ายที่ต้องรับผิดชอบ

นิตาไม่อยากจะทะเลาะกับเขาอีกแล้ว เธอเปิดประตูรถด้วยความสงบและอยากจะรีบหนีไปจากที่นี่

แต่ประตูรถเพิ่งเปิดไปแค่ครึ่งหนึ่ง ทันใดนั้นมีมือหนึ่งปรากฏออกมาจากด้านหลังของเธอแล้วปิดประตูอย่างรุนแรง

ณัฐพลเดินมาจากด้านหลังของเธอ หน้าอกของเขาเกือบจะติดกับหลังของเธอ เธอรู้สึกถึงความเดือดในหัวของเขาเวลาที่เขาพูด

“ทำให้ฝนทิพย์บาดเจ็บ แล้วคิดจะหนีไปเฉยๆหรอ ถ้าไม่ชดใช้อะไรก็อย่าหวังว่าจะหนีได้”ประโยคที่เขาพูดเย็นชามาก

นิตาพยายามหลับตา เธอพยายามรักษาอารมณ์เศร้าของเธอทั้งหมดให้ลดลงและหันหลังกลับไปมองหน้าเขาด้วยความสงบ “ไม่งั้น คุณจะให้ฉันทำยังไง จะขับรถชนฉับกลับหรือ”

ณัฐพลจ้องเธอด้วยสายตาเยือดเย็นของเขา เธอไม่ต้องคิดเลยก็รู้ว่าคำตอบของเขาคือ “ดี” แน่ๆ

ต่อให้ชนเธอตายไปต่อหน้าเขา เขาก็คงไม่มีความรู้สึกใดๆ แม้แต่ขมวดคิ้ว

“พี่ณัฐพล.....”ฝนทิพย์จู่ๆก็เอ่ยปากพูดขึ้น ทำท่าดึงณัฐพลไปเหมือนกำลังจะขัดขวางพวกเขาให้แยกกัน “ฉันไม่เป็นไรค่ะ พี่อย่าตำหนิพี่นิตาเลย พี่นิตากำลังตั้งท้องอยู่....”

ณัฐพลดึงฝนทิพย์เข้าไปในอ้อมกอดของเขาอย่างอ่อนโยน ดวงตามืดลึกวนกลับมาแล้วมองไปยังใบหน้าของนิตาด้วยความเหี้ยมโหด

“ตั้งท้องอยู่? หลังจากคืนนี้ ก็ไม่ใช่แล้ว”

บทที่ 3 ความสิ้นหวังของเธอ

หลังจากคืนนี้ ก็ไม่ใช่แล้ว? ณัฐพลจะให้เธอแท้งตอนนี้หรือ？

นิตาสัมผัสที่ท้อง สมองของเธอสั่งให้เธอรีบหนีไป

เธออยากจะรีบหนีขึ้นรถ แต่วินาทีนั้นณัฐพลก็ดึงตัวเธอออกห่างจากรถอย่างรุนแรงและไม่สนใจฝนทิพย์ที่ยังบาดเจ็บอยู่ เขาจับแขนของนิตาแล้วผลักเธอเข้าไปในรถเบนท์

เขาจะส่งผู้หญิงคนนี้ไปทำแท้งด้วยตัวเอง

นิตาพยายามต่อต้านถึงตายก็ไม่ยอมขึ้นรถ

ฝนทิพย์นั่งอยู่ข้างๆแอบหัวเราะเยาะในใจ แต่ใบหน้าแสดงออกความรีบเร่า เหมือนกับกำลังจะยื่นมือช่วยลากนิตา

นิตากำลังพยายามขัดขืนอยู่ไม่ได้สังเกตว่าเป็นมือของใคร เธอสะบัดมือโดยไม่ตั้งใจ ฝนทิพย์ถูกผลักลงบนพื้น

“เจ็บ..”หุ่นตัวเล็กๆของฝนทิพย์นอนลงบนถนนยางมะตอย เธอรีบกุมเข่า บนใบหน้าแสดงออกถึงความทุกข์

มองไปแค่เห็นเลือดบนเข่า คงจะเจ็บมาก

ณัฐพลมองไป สีหน้ารีบเปลี่ยนเป็นมืดมน แล้วยกมือตบหน้านิตาอย่างแรง

“ผมเตือนคุณแล้ว อย่าทำให้ฝนทิพย์เจ็บอีก ไม่งั้นผมจะทำให้คุณเจ็บยิ่งกว่า”

ตัวร่างกายผอมๆของนิตา โดนตบไปข้างหนึ่งแล้วไปชนรถที่อยู่ข้างๆ

ใบหน้าขาวๆครึ่งหนึ่งของเธอบวมขึ้นทันที ระหว่างรีมฝีปากของเธอก็มีคาบเลือด

แต่เธอไม่รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่นิกเดียว เมื่อกี๊นี้คำพูดทุกคำของณัฐพล เหมือนกับเป็นแส้ที่มีหนาม มันแทงเข้าตรงที่ที่อ่อนแอที่สุดคือหัวใจของเธอ ทำให้เธอเจ็บมากจนตัวสั่นขึ้น

ณัฐพลอุ้มฝนทิพย์ขึ้นแล้ววางเธอนั่งบนที่นั่งข้างๆคนขับรถด้วยความอ่อนโยน แล้วก็หันหน้า จับข้อมือของนิตาอย่างหยาบแล้วใส่เธอเข้าไปในรถ

ประตูรถถูกล็อกไว้ ณัฐพออกรถไปยังโรงพยาบาล

“พี่ณัฐพล ขับช้าหน่อยได้ไหมคะ ฉันเมารถแล้วค่ะ...”ฝนทิพย์พยุงหน้าผากที่ยังมีเลือดอยู่ ทำหน้าเหมือนน้อยใจ

ณัฐพลรีบลดความเร็วทันที

“เจ็บตรงไหนไหม ไม่เป็นไร ใกล้จะถึงโรงพยาบาลแล้ว ”น้ำเสียงของเขาพูดออกจากปากอ่อนโยนมากที่เป็นนิตาไม่เคยได้ยิน

นิตานั่งอยู่ด้านหลัง ฟังสนทนาของพวกเขาเต็มไปด้วยความรักความอบอุ่น เธอค่อยๆหลับตา

เธอก็เจ็บมาก... แต่ถ้าหากว่าเธอพูดออกมา ผลที่เธอได้รับก็จะเป็นคำหัวเราะเยาะของเขา

เธอรู้สึกเจ็บท้องอีกแล้ว นิตาสัมผัสท้องอย่างเงียบๆ รู้สึกระหว่างขาสองข้างของเธอเปียกมาก

เธอมองไปทางขา เลือดไหลออกมา เลือดสีแดงกำลังย้องกางเกงของเธอเป็นสีแดงไปหมด.....

ดวงตาของเธอแดงมากทันใดนั้น เธอร้องไห้ รู้สึกอ่อนแอและสิ้นหวัง

ความรักและความวิริยะทั้งหมดของเธอ ในขนาดนั้นพังไปหมด เหมือนลูกที่อยู่ในท้อง เสียไปแล้ว....

ข้างในรถเงียบมาก คนที่นั่งอยู่ด้านหน้าทั้งสองคนได้ยินเสียงร้องไห้ของเธอ

ฝนทิพย์รีบถามเธอด้วยความกำวล“พี่เป็นอะไรคะ”

“เธอจะเป็นอะไรไป ? เธอแค่เล่นละครอยู่”ณัฐพลพูด เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเกลียด

นิตาพลางร้องไห้พลางยกมุมปากขึ้นเยาะเย้ยตัวเอง

ณัฐพลมองเห็นเธอร้องไห้ด้วยเยาะเย้ยตัวเองด้วยจากกระจกมองหลัง ขมาดคิ้ว“นิตา เธอรีบซ่อนใบหน้าที่ทำให้ผมเกลียดเอาไว้ ผมเห็นแล้วอยากอ้วก”

รอยยิ้มมุมปากของนิตายิ่งหัวเราะเยาะไปใหญ่

“ณุฐพล ถ้าหากว่าลูกที่อยู่ในท้องของฉันก็เสียไป ฉันจะเกลียดคุณทั้งชีวิตนี้ ” เธออ้าปากพูดเบาๆ เล็บมือเสียบเข้าในเนื้อปาล์ม แต่เธอไม่มีความรู้สึก

ณัฐพลลืมตากว้างขึ้น ดูใบหน้าซีดขาวของเธอจากกระจกมองหลัง สำหรับคำพูดที่นิตาพูดออกมาเมื่อกี๊นี้ คำตอบของเขามีแต่หัวเราะอย่างเยือดเย็น

นิตาหลับตาด้วยความไร้แรง ณัฐพลไม่สนใจว่าเธอจะรักเขาหรือว่าเกลียดเขา

ที่สุดท้าย รถวิ่งมาถึงโรงพยาบาล

ณัฐพลหันตัวกลับมา คำขู่นิตาให้เธอไปทำการแท้งดีๆยังไม่ทันพูดออกจากปาก ก็เห็นผู้หญิงที่ใบหน้าซีดขาวเดินลงรถเองแล้ว เดินเข้าไปโรงพยาบาลโดยตรง

ณัฐพลนั่งอยู่ในรถมองเงาตังของเธอ รู้สึกหัวใจของเขาเสียวซ่าไปเล็กน้อย เขาอยากจะเดินตามไปดูว่าผู้หญิงคนนี้อยากจะเล่นละครอะไรอีก

“พี่ณัฐพล….”ฝนทิพย์จับแขนของเขาไว้“พี่ณัฐพล…ฉันเจ็บขา เดินไม่ไหว....”

ความสนใจของณัฐพลถูกฝนทิพย์ดึงกลับมา เขาอุ้มเธอขึ้นด้วยความอ่อนโยน ส่วนเงาตัวของผู้หญิงที่ใจร้าย เขาลืมไปทันที

นิตามาถึงแผนกกรมนรีเวชวิทยา ลงทะเบียนการทำแท้ง