บทที่ 3 ความสิ้นหวังของเธอ

หลังจากคืนนี้ ก็ไม่ใช่แล้ว? ณัฐพลจะให้เธอแท้งตอนนี้หรือ？

นิตาสัมผัสที่ท้อง สมองของเธอสั่งให้เธอรีบหนีไป

เธออยากจะรีบหนีขึ้นรถ แต่วินาทีนั้นณัฐพลก็ดึงตัวเธอออกห่างจากรถอย่างรุนแรงและไม่สนใจฝนทิพย์ที่ยังบาดเจ็บอยู่ เขาจับแขนของนิตาแล้วผลักเธอเข้าไปในรถเบนท์

เขาจะส่งผู้หญิงคนนี้ไปทำแท้งด้วยตัวเอง

นิตาพยายามต่อต้านถึงตายก็ไม่ยอมขึ้นรถ

ฝนทิพย์นั่งอยู่ข้างๆแอบหัวเราะเยาะในใจ แต่ใบหน้าแสดงออกความรีบเร่า เหมือนกับกำลังจะยื่นมือช่วยลากนิตา

นิตากำลังพยายามขัดขืนอยู่ไม่ได้สังเกตว่าเป็นมือของใคร เธอสะบัดมือโดยไม่ตั้งใจ ฝนทิพย์ถูกผลักลงบนพื้น

“เจ็บ..”หุ่นตัวเล็กๆของฝนทิพย์นอนลงบนถนนยางมะตอย เธอรีบกุมเข่า บนใบหน้าแสดงออกถึงความทุกข์

มองไปแค่เห็นเลือดบนเข่า คงจะเจ็บมาก

ณัฐพลมองไป สีหน้ารีบเปลี่ยนเป็นมืดมน แล้วยกมือตบหน้านิตาอย่างแรง

“ผมเตือนคุณแล้ว อย่าทำให้ฝนทิพย์เจ็บอีก ไม่งั้นผมจะทำให้คุณเจ็บยิ่งกว่า”

ตัวร่างกายผอมๆของนิตา โดนตบไปข้างหนึ่งแล้วไปชนรถที่อยู่ข้างๆ

ใบหน้าขาวๆครึ่งหนึ่งของเธอบวมขึ้นทันที ระหว่างรีมฝีปากของเธอก็มีคาบเลือด

แต่เธอไม่รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่นิกเดียว เมื่อกี๊นี้คำพูดทุกคำของณัฐพล เหมือนกับเป็นแส้ที่มีหนาม มันแทงเข้าตรงที่ที่อ่อนแอที่สุดคือหัวใจของเธอ ทำให้เธอเจ็บมากจนตัวสั่นขึ้น

ณัฐพลอุ้มฝนทิพย์ขึ้นแล้ววางเธอนั่งบนที่นั่งข้างๆคนขับรถด้วยความอ่อนโยน แล้วก็หันหน้า จับข้อมือของนิตาอย่างหยาบแล้วใส่เธอเข้าไปในรถ

ประตูรถถูกล็อกไว้ ณัฐพออกรถไปยังโรงพยาบาล

“พี่ณัฐพล ขับช้าหน่อยได้ไหมคะ ฉันเมารถแล้วค่ะ...”ฝนทิพย์พยุงหน้าผากที่ยังมีเลือดอยู่ ทำหน้าเหมือนน้อยใจ

ณัฐพลรีบลดความเร็วทันที

“เจ็บตรงไหนไหม ไม่เป็นไร ใกล้จะถึงโรงพยาบาลแล้ว ”น้ำเสียงของเขาพูดออกจากปากอ่อนโยนมากที่เป็นนิตาไม่เคยได้ยิน

นิตานั่งอยู่ด้านหลัง ฟังสนทนาของพวกเขาเต็มไปด้วยความรักความอบอุ่น เธอค่อยๆหลับตา

เธอก็เจ็บมาก... แต่ถ้าหากว่าเธอพูดออกมา ผลที่เธอได้รับก็จะเป็นคำหัวเราะเยาะของเขา

เธอรู้สึกเจ็บท้องอีกแล้ว นิตาสัมผัสท้องอย่างเงียบๆ รู้สึกระหว่างขาสองข้างของเธอเปียกมาก

เธอมองไปทางขา เลือดไหลออกมา เลือดสีแดงกำลังย้องกางเกงของเธอเป็นสีแดงไปหมด.....

ดวงตาของเธอแดงมากทันใดนั้น เธอร้องไห้ รู้สึกอ่อนแอและสิ้นหวัง

ความรักและความวิริยะทั้งหมดของเธอ ในขนาดนั้นพังไปหมด เหมือนลูกที่อยู่ในท้อง เสียไปแล้ว....

ข้างในรถเงียบมาก คนที่นั่งอยู่ด้านหน้าทั้งสองคนได้ยินเสียงร้องไห้ของเธอ

ฝนทิพย์รีบถามเธอด้วยความกำวล“พี่เป็นอะไรคะ”

“เธอจะเป็นอะไรไป ? เธอแค่เล่นละครอยู่”ณัฐพลพูด เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเกลียด

นิตาพลางร้องไห้พลางยกมุมปากขึ้นเยาะเย้ยตัวเอง

ณัฐพลมองเห็นเธอร้องไห้ด้วยเยาะเย้ยตัวเองด้วยจากกระจกมองหลัง ขมาดคิ้ว“นิตา เธอรีบซ่อนใบหน้าที่ทำให้ผมเกลียดเอาไว้ ผมเห็นแล้วอยากอ้วก”

รอยยิ้มมุมปากของนิตายิ่งหัวเราะเยาะไปใหญ่

“ณุฐพล ถ้าหากว่าลูกที่อยู่ในท้องของฉันก็เสียไป ฉันจะเกลียดคุณทั้งชีวิตนี้ ” เธออ้าปากพูดเบาๆ เล็บมือเสียบเข้าในเนื้อปาล์ม แต่เธอไม่มีความรู้สึก

ณัฐพลลืมตากว้างขึ้น ดูใบหน้าซีดขาวของเธอจากกระจกมองหลัง สำหรับคำพูดที่นิตาพูดออกมาเมื่อกี๊นี้ คำตอบของเขามีแต่หัวเราะอย่างเยือดเย็น

นิตาหลับตาด้วยความไร้แรง ณัฐพลไม่สนใจว่าเธอจะรักเขาหรือว่าเกลียดเขา

ที่สุดท้าย รถวิ่งมาถึงโรงพยาบาล

ณัฐพลหันตัวกลับมา คำขู่นิตาให้เธอไปทำการแท้งดีๆยังไม่ทันพูดออกจากปาก ก็เห็นผู้หญิงที่ใบหน้าซีดขาวเดินลงรถเองแล้ว เดินเข้าไปโรงพยาบาลโดยตรง

ณัฐพลนั่งอยู่ในรถมองเงาตังของเธอ รู้สึกหัวใจของเขาเสียวซ่าไปเล็กน้อย เขาอยากจะเดินตามไปดูว่าผู้หญิงคนนี้อยากจะเล่นละครอะไรอีก

“พี่ณัฐพล….”ฝนทิพย์จับแขนของเขาไว้“พี่ณัฐพล…ฉันเจ็บขา เดินไม่ไหว....”

ความสนใจของณัฐพลถูกฝนทิพย์ดึงกลับมา เขาอุ้มเธอขึ้นด้วยความอ่อนโยน ส่วนเงาตัวของผู้หญิงที่ใจร้าย เขาลืมไปทันที

นิตามาถึงแผนกกรมนรีเวชวิทยา ลงทะเบียนการทำแท้ง