ตอน 1
ทางรักแบบภัยพิบัติ
บทที่ 1 ทำแท้ง
“คุณนิตา เนื่องจากคุณเคยทำแท้งไปแล้วถึงสามครั้ง ครั้งนี้เราแนะนำว่าคุณอย่าทำแท้งอีกเลยค่ะ ในเมื่อตั้งครรภ์ไปแล้ว คุณลองปรึกษากับสามีของคุณ แล้วเก็บลูกไว้เถอะนะคะ”
หลังจากกลับจากโรงพยาบาล นิตายังนึกถึงคำพูดของหมออยู่
ตอนกลางคืนสี่ทุ่ม เธอจอดรถที่สวนเล็กๆหน้าคฤหาสน์ แม่บ้านก็รีบวิ่งออกมาต้อนรับและมองเธอด้วยสีหน้างงๆ
นิตารู้สึกเจ็บปวดหัวใจ เธออดที่จะกำกระเป๋าในมือไว้ไม่ไหว
“เขา......คืนนี้กลับมาแล้วหรอ?”เธอถามอย่างไม่แน่ใจ
แม่บ้านพยักหน้า ตอบอย่างระมัดระวัง“ค่ะ คุณผู้ชายรอคุณอยู่ตั้งนานแล้ว....”
นิตาสูบหายใจเข้าลึกๆ เธอดึงแขนเสื้อลงเพื่อปกปิดรูเข็มฉีดยาบนหลังมือของเธอ
เธอตั้งท้องได้สองเดือนแล้ว
เธอยังจำได้ ครั้งแรกที่เธอตั้งท้อง เธอบอกข่าวดีนี้ให้กับสามีที่แต่งงานมาแล้วสามปีของเธอด้วยความดีใจ และคิดว่าจะช่วยเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างเขาสองคนให้ดีขึ้น แต่คาดไม่ถึงเขากลับใจร้ายลากเธอไปที่โรงพยาบาลและให้เธอไปทำแท้ง
แล้วต่อมา ครั้งที่สองก็เหมือนกับครั้งแรก
พอถึงครั้งที่สาม เธอแอบไปโรงพยาบาลทำแท้งตามลำพัง
เนื่องด้วยเธอเคยทำแท้งไปหลายครั้งแล้วและร่างกายของเธอได้รับความเสียหายเป็นอย่างมาก คราวนี้เธอท้อง ร่างกายของเธอยังไม่พร้อม หมอจึงไม่อนุญาตให้เธอทำแท้งอีก
ดังนั้น เธอจึงคิดและตัดสินใจว่า จะแอบเก็บเด็กไว้
เปิดประตูด้วยความหวาดกลัว นิตาฝืนยิ้มออกมา“คุณกลับมาแล้วหรอ....”
ผู้ชายนั่งอยู่บนโซฟา ใบหน้านั้นหล่อเหลาและเยือกเย็น คิ้วตาลึกเข้ม จ้องมองเธอและสายตาของเขาเย็นชามาก
“คุณท้องอีกแล้ว?”เขาเอ่ยปากพูด เพียงแค่ประโยคเดียว
ทันใดนั้นนิตาก็หน้าซีด แล้วปฏิเสธว่า“ฉัน...ฉันไม่ได้ท้อง”
ณัฐพลยกดวงตาที่เย็นชาและมืดลึกของเขาขึ้น ดวงตาเยือดเย็นและคมชัดจ้องมองนิตา“โกหก”
เขาแค่มองก็รู้แล้วว่าเธอโกหก
เขาลุกขึ้นจากโซฟา ร่างกายสูงตรงของเขาเดินเข้ามาใกล้ๆนิตา “ให้คุณเลือกสองทาง หนึ่งไปทำแท้งเอง สองผมจ้างคนมาช่วยคุณทำแท้ง”
นิตานึกถึงครั้งก่อนๆที่เธอท้อง เธอพยายามต่อต้านไม่ยอมไปโรงพยาบาล แต่ผู้ชายคนนี้ เขาจ้างบอดี้การ์ดสองคน จับเธอและพาตัวไปที่โรงพยาบาลต่อหน้าทุกคน เพื่อไปทำแท้ง
หลังจากนั้น นิตากลายเป็นเรื่องตลกที่คนอื่นเอามานินทา
คนที่ในเมืองนี้ก็รู้กันหมดว่า คุณหนูนิตาบ้านสุทธากุล หน้าด้านแย่งผู้ชายของน้องสาวตัวเอง หลังจากแต่งงานก็ได้รับกรรม ท้องตั้งหลายครั้งแต่ถูกสามีบังคับให้ทำแท้งทุกที ไม่สถานะมีในบ้านเทวพรหม
นิตาเดินถอยหลังหนึ่งก้าว เธอป้องกันท้องไว้ “คุณณัฐพล ฉันตกลงหย่ากับคุณ ถ้าหากคุณอยากไปหาฝนทิพย์ อยากแต่งงานกับเธอ ฉันยกตำแหน่งคุณหญิงบ้านเทวพรหมให้เธอ แต่ฉันขอร้อง อย่าทำร้ายลูกฉัน”
ฝนทิพย์เป็นน้องสาวพ่อคนเดียวกันกับนิตาและเป็นผู้หญิงที่ณัฐพลรักที่สุด
บทที่นิตาหมั้นกับณัฐพล ฝนทิพย์หายตัวไปอย่างเงียบๆไม่มีใครรู้และไม่ปรากฏตัวอีก
หลังจากนั้น ยิ่งเวลาผ่านไปนานณัฐพลก็ยิ่งเกลียดนิตา
ณัฐพลมองหน้าเธออย่างไร้ความรู้สึก คำพูดทุกคำก็เต็มไปด้วยความเย็นชา “คุณคิดว่าผมจะให้คนต่ำๆอย่างคุณ คลอดลูกของผมหรอ?”
ร่างกายของนิตาสั่นขึ้นอย่างรุนแรง ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะใจร้ายแบบนี้
ณัฐพลมองกลับอย่างไม่สนใจ เขาเดินไปที่ประตู “ภายในวันพรุ่งนี้ ถ้าผมยังไม่ได้ข่าวว่าคุณไปทำแท้งแล้ว คุณก็อย่ามาโทษผม ที่ทำให้คุณกลายเป็นที่นินทาของคนอื่นอีกเป็นครั้งที่สอง”
เขาพูดจบ ก็หายตัวไปทันที
ด้านในห้อง นิตาเอามือปิดหน้า เธอทนไม่ไหวจนต้องร้องไห้ออกมา
เธอรู้สึกเจ็บท้องเล็กน้อย คุณหมอเคยให้คำเตือนกับเธอไว้ว่าต้องทำจิตใจให้ผ่อนคลาย ไม่งั้นจะเป็นการทำร้ายทารกในครรภ์อีก
เธอรีบสูดหายใจเข้าลึกๆ ทำให้อารมณ์ค่อยๆผ่อนคลาย
ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร คราวนี้ เธอตัดสินใจแล้วเธอจะไม่ไปทำแท้งอีก
ในเมื่อณัฐพลไม่สนใจความรู้สึกของเธอ ถ้างั้นเธอก็จะออกไปจากที่นี่ ไปหาที่ที่ไม่มีเขาและแอบเก็บเด็กเอาไว้
มาถึงตอนนี้ นิตาไม่ทันที่จะได้เก็บข้าวของ เธอ รีบหยิบกระเป๋าขึ้นแล้วเดินออกไป
“คุณนิตา ดึกขนาดนี้แล้ว คุณจะไปไหน”แม่บ้านวิ่งตามออกมา
นิตาไม่ตอบกลับและรีบวิ่งไปขึ้นรถ เธอสตาร์ทรถแล้วขับออกไปที่ถนนใหญ่
เธอจะพาลูกจากไปที่นี่....
รถขับออกจากคฤหาสน์และวิ่งไปทางชานเมือง
แต่ทันใดนั้น ขณะที่เธอกำลังผ่านทางสี่แยกไฟแดง มีรถอีกคันหนึ่งจู่ๆก็วิ่งออกมาและได้ยินเสียงปั้งชนเข้าที่รถของนิตา
นิตาถูกชนเข้าอย่างหนัก เธอรู้สึกเจ็บท้องมาก
เธอสูดหายใจเข้าหลายครั้ง เพื่อลดความเจ็บปวด นิตาเปิดประตูลงไปดูสถานการณ์ของรถอีกคันหนึ่งที่ถูกชน
หน้าต่างของรถเปิดอยู่ ที่นั่งคนขับมีคนนั่งอยู่ ที่แท้เป็นน้องสาวที่หายตัวไปเมื่อสามปีก่อนของเธอ ฝนทิพย์
ตอน 2
บทที่ 2 คุณกล้าทำร้ายเธอ
ฝนทิพย์ไม่ได้คาดเข็มขัด เพราะอุบัติเหตุเลยทำให้หน้าผากของเธอบาดเจ็บ เลือดไหลลงมาบนใบหน้าอ่อนขาวของเธอ เห็นแล้วรู้สึกน่ากลัวมาก
“ฝนทิพย์ คุณกลับมาแล้ว?”นิตาตกตะลึงแล้วเอ่ยปาก เธอไม่คิดว่าคืนนี้จะได้เจอกับฝนทิพย์
ก็ดี ฝนทิพย์กลับมาแล้ว แบบนี้ณัฐพลก็จะได้ปล่อยเธอไปสักที
“พอดีเธอ....”นิตาพูดไปแค่ครึ่งประโยค ฝนทิพย์ก็ขัดจังหวะขึ้น ใบหน้าของเธอแสดงออกอย่างเจ็บปวดและน้ำเสียงของเธอก็อ่อนแรงเหมือนน้อยใจมาก
“พี่นิตา ทำไมพี่ต้องทำร้ายฉันอีกแล้ว?”
นิตาฟังไม่เข้าใจคำพูดของเธอ “เธอพูดอะไร?”
ฝนทิพย์ร้องไห้ โทษนิตาอย่างเจ็บใจว่า“ทีแรก คุณบังคับให้ฉันต้องไป เพื่อจะได้แต่งงานกับพี่ณัฐพล ฉันอดทนและจากไปเพื่อความสุขของพี่ ตอนนี้ฉันก็แค่อยากจะกลับมาเยี่ยมคุณพ่อกับคุณแม่ พี่ถึงกับต้องเอารถมาชนฉันตายเลยหรอ พี่ทำไมใจร้ายแบบนี้”
“พูดเหลวไหลอะไร”นิตาขมวดคิ้ว“เมื่อก่อนคือเธอต่างหากที่อยากจะไปเอง แล้วเมื่อกี้นี้ ถ้าไม่ใช่ว่ารถของเธอจู่ๆก็วิ่งออกจากสี่แยก ฉันก็คงไม่ชนรถเธอหรอก”
และถ้าฝนทิพย์คาดเข็มขัดอยู่ หน้าผากของเธอก็คงจะไม่ได้รับบาดเจ็บแน่
ฝนทิพย์ยิ้มมุมปาก แล้วใช่นิ้วมือขาวๆกดปุ่มวางสายโทรศัพท์ที่กำลังคุยอยู่กับณัฐพล จากนั้นก็เงยหน้ามองนิตา
“ใช่แล้ว เมื่อก่อนฉันเป็นคนไปเองและอุบัติเหตุครั้งนี้ ฉันก็ตั้งใจชนพี่ แต่...”รอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าของเธอชั่งดูร้ายกาจและสะใจ “เดี๋ยวณัฐพลเขาก็มาแล้ว เขาจะเชื่อพี่หรือฉัน?”
ที่แท้ฝนทิพย์ก็ใส่ร้ายเธออีกครั้ง
สีหน้าของนิตาเปลี่ยนไปและมองฝนทิพย์อย่างนิ่งๆ “เธอทำแบบนี้หมายความว่าอะไร? ฉันกำลังจะหย่ากับณัฐพลแล้ว ถ้าเธออยากจะคบกับเขาก็คบกันสิ ฉันจะเป็นคนไปเอง”
พูดจบเธอหันหลังกำลังจะเดินไป
ฝนทิพย์รีบจับแขนของเธอไว้ทันที สีหน้าของฝนทิพย์ดูโหดร้ายมาก
“พี่คิดว่าพี่ถอยออกไปแล้วเรื่องมันจะจบหรอ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้พี่กำลังท้องลูกของณัฐพลอยู่ ฉันจะไม่ยอมให้พี่เก็บเด็กคนนี้เอาไว้”
นี่ก็คือจุดมุ่งหมายที่เธอทำให้เกิดอุบัติเหตุในครั้งนี้หรือ
ขัดขวางไม่ให้เธอไป แล้วให้ณัฐพลพาเธอไปทำแท้งอีกหรือ
ไม่ เธอไม่มีทางยอม！
เด็กคนนี้เธอต้องรักษาเอาไว้
นิตาผลักฝนทิพย์ออก แล้วรีบวิ่งไปที่รถของเธอ
นิ้วมือเพิ่งจะแตะถึงประตูรถ เธอได้ยินเสียงแตรรถดังขึ้นอย่างชัดเจนจากด้านหลัง
รถเบนท์สีดำเบรคอย่างฉุกเฉินที่ด้านหลังของเธอ ประตูรถเปิดออก ณัฐพลค่อยๆลงมาจากรถ
ใบหน้าหล่อๆของเขาเต็มไปด้วยความเยือดเย็น โดยเฉพาะดวงตาลึกดำทั้งสองคู่ของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา
“นิตา คุณกล้ามาก”เขาเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงต่ำๆ ทุกคำที่พูดเต็มไปด้วยความแล้งน้ำใจ “ คุณกล้ามากที่ทำร้ายฝนทิพย์”
หัวใจของนิตาเจ็บปวดหนัก เขาเชื่อแต่ฝนทิพย์คนเดียวจริงๆ
ถึงแม้ว่าอุบัติเหตุในครั้งนี้แค่มองก็สามารถดูออกได้ว่า ใครกันแน่เป็นฝ่ายที่ต้องรับผิดชอบ
นิตาไม่อยากจะทะเลาะกับเขาอีกแล้ว เธอเปิดประตูรถด้วยความสงบและอยากจะรีบหนีไปจากที่นี่
แต่ประตูรถเพิ่งเปิดไปแค่ครึ่งหนึ่ง ทันใดนั้นมีมือหนึ่งปรากฏออกมาจากด้านหลังของเธอแล้วปิดประตูอย่างรุนแรง
ณัฐพลเดินมาจากด้านหลังของเธอ หน้าอกของเขาเกือบจะติดกับหลังของเธอ เธอรู้สึกถึงความเดือดในหัวของเขาเวลาที่เขาพูด
“ทำให้ฝนทิพย์บาดเจ็บ แล้วคิดจะหนีไปเฉยๆหรอ ถ้าไม่ชดใช้อะไรก็อย่าหวังว่าจะหนีได้”ประโยคที่เขาพูดเย็นชามาก
นิตาพยายามหลับตา เธอพยายามรักษาอารมณ์เศร้าของเธอทั้งหมดให้ลดลงและหันหลังกลับไปมองหน้าเขาด้วยความสงบ “ไม่งั้น คุณจะให้ฉันทำยังไง จะขับรถชนฉับกลับหรือ”
ณัฐพลจ้องเธอด้วยสายตาเยือดเย็นของเขา เธอไม่ต้องคิดเลยก็รู้ว่าคำตอบของเขาคือ “ดี” แน่ๆ
ต่อให้ชนเธอตายไปต่อหน้าเขา เขาก็คงไม่มีความรู้สึกใดๆ แม้แต่ขมวดคิ้ว
“พี่ณัฐพล.....”ฝนทิพย์จู่ๆก็เอ่ยปากพูดขึ้น ทำท่าดึงณัฐพลไปเหมือนกำลังจะขัดขวางพวกเขาให้แยกกัน “ฉันไม่เป็นไรค่ะ พี่อย่าตำหนิพี่นิตาเลย พี่นิตากำลังตั้งท้องอยู่....”
ณัฐพลดึงฝนทิพย์เข้าไปในอ้อมกอดของเขาอย่างอ่อนโยน ดวงตามืดลึกวนกลับมาแล้วมองไปยังใบหน้าของนิตาด้วยความเหี้ยมโหด
“ตั้งท้องอยู่? หลังจากคืนนี้ ก็ไม่ใช่แล้ว”
ตอน 3
บทที่ 3 ความสิ้นหวังของเธอ
หลังจากคืนนี้ ก็ไม่ใช่แล้ว? ณัฐพลจะให้เธอแท้งตอนนี้หรือ？
นิตาสัมผัสที่ท้อง สมองของเธอสั่งให้เธอรีบหนีไป
เธออยากจะรีบหนีขึ้นรถ แต่วินาทีนั้นณัฐพลก็ดึงตัวเธอออกห่างจากรถอย่างรุนแรงและไม่สนใจฝนทิพย์ที่ยังบาดเจ็บอยู่ เขาจับแขนของนิตาแล้วผลักเธอเข้าไปในรถเบนท์
เขาจะส่งผู้หญิงคนนี้ไปทำแท้งด้วยตัวเอง
นิตาพยายามต่อต้านถึงตายก็ไม่ยอมขึ้นรถ
ฝนทิพย์นั่งอยู่ข้างๆแอบหัวเราะเยาะในใจ แต่ใบหน้าแสดงออกความรีบเร่า เหมือนกับกำลังจะยื่นมือช่วยลากนิตา
นิตากำลังพยายามขัดขืนอยู่ไม่ได้สังเกตว่าเป็นมือของใคร เธอสะบัดมือโดยไม่ตั้งใจ ฝนทิพย์ถูกผลักลงบนพื้น
“เจ็บ..”หุ่นตัวเล็กๆของฝนทิพย์นอนลงบนถนนยางมะตอย เธอรีบกุมเข่า บนใบหน้าแสดงออกถึงความทุกข์
มองไปแค่เห็นเลือดบนเข่า คงจะเจ็บมาก
ณัฐพลมองไป สีหน้ารีบเปลี่ยนเป็นมืดมน แล้วยกมือตบหน้านิตาอย่างแรง
“ผมเตือนคุณแล้ว อย่าทำให้ฝนทิพย์เจ็บอีก ไม่งั้นผมจะทำให้คุณเจ็บยิ่งกว่า”
ตัวร่างกายผอมๆของนิตา โดนตบไปข้างหนึ่งแล้วไปชนรถที่อยู่ข้างๆ
ใบหน้าขาวๆครึ่งหนึ่งของเธอบวมขึ้นทันที ระหว่างรีมฝีปากของเธอก็มีคาบเลือด
แต่เธอไม่รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่นิกเดียว เมื่อกี๊นี้คำพูดทุกคำของณัฐพล เหมือนกับเป็นแส้ที่มีหนาม มันแทงเข้าตรงที่ที่อ่อนแอที่สุดคือหัวใจของเธอ ทำให้เธอเจ็บมากจนตัวสั่นขึ้น
ณัฐพลอุ้มฝนทิพย์ขึ้นแล้ววางเธอนั่งบนที่นั่งข้างๆคนขับรถด้วยความอ่อนโยน แล้วก็หันหน้า จับข้อมือของนิตาอย่างหยาบแล้วใส่เธอเข้าไปในรถ
ประตูรถถูกล็อกไว้ ณัฐพออกรถไปยังโรงพยาบาล
“พี่ณัฐพล ขับช้าหน่อยได้ไหมคะ ฉันเมารถแล้วค่ะ...”ฝนทิพย์พยุงหน้าผากที่ยังมีเลือดอยู่ ทำหน้าเหมือนน้อยใจ
ณัฐพลรีบลดความเร็วทันที
“เจ็บตรงไหนไหม ไม่เป็นไร ใกล้จะถึงโรงพยาบาลแล้ว ”น้ำเสียงของเขาพูดออกจากปากอ่อนโยนมากที่เป็นนิตาไม่เคยได้ยิน
นิตานั่งอยู่ด้านหลัง ฟังสนทนาของพวกเขาเต็มไปด้วยความรักความอบอุ่น เธอค่อยๆหลับตา
เธอก็เจ็บมาก... แต่ถ้าหากว่าเธอพูดออกมา ผลที่เธอได้รับก็จะเป็นคำหัวเราะเยาะของเขา
เธอรู้สึกเจ็บท้องอีกแล้ว นิตาสัมผัสท้องอย่างเงียบๆ รู้สึกระหว่างขาสองข้างของเธอเปียกมาก
เธอมองไปทางขา เลือดไหลออกมา เลือดสีแดงกำลังย้องกางเกงของเธอเป็นสีแดงไปหมด.....
ดวงตาของเธอแดงมากทันใดนั้น เธอร้องไห้ รู้สึกอ่อนแอและสิ้นหวัง
ความรักและความวิริยะทั้งหมดของเธอ ในขนาดนั้นพังไปหมด เหมือนลูกที่อยู่ในท้อง เสียไปแล้ว....
ข้างในรถเงียบมาก คนที่นั่งอยู่ด้านหน้าทั้งสองคนได้ยินเสียงร้องไห้ของเธอ
ฝนทิพย์รีบถามเธอด้วยความกำวล“พี่เป็นอะไรคะ”
“เธอจะเป็นอะไรไป ? เธอแค่เล่นละครอยู่”ณัฐพลพูด เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเกลียด
นิตาพลางร้องไห้พลางยกมุมปากขึ้นเยาะเย้ยตัวเอง
ณัฐพลมองเห็นเธอร้องไห้ด้วยเยาะเย้ยตัวเองด้วยจากกระจกมองหลัง ขมาดคิ้ว“นิตา เธอรีบซ่อนใบหน้าที่ทำให้ผมเกลียดเอาไว้ ผมเห็นแล้วอยากอ้วก”
รอยยิ้มมุมปากของนิตายิ่งหัวเราะเยาะไปใหญ่
“ณุฐพล ถ้าหากว่าลูกที่อยู่ในท้องของฉันก็เสียไป ฉันจะเกลียดคุณทั้งชีวิตนี้ ” เธออ้าปากพูดเบาๆ เล็บมือเสียบเข้าในเนื้อปาล์ม แต่เธอไม่มีความรู้สึก
ณัฐพลลืมตากว้างขึ้น ดูใบหน้าซีดขาวของเธอจากกระจกมองหลัง สำหรับคำพูดที่นิตาพูดออกมาเมื่อกี๊นี้ คำตอบของเขามีแต่หัวเราะอย่างเยือดเย็น
นิตาหลับตาด้วยความไร้แรง ณัฐพลไม่สนใจว่าเธอจะรักเขาหรือว่าเกลียดเขา
ที่สุดท้าย รถวิ่งมาถึงโรงพยาบาล
ณัฐพลหันตัวกลับมา คำขู่นิตาให้เธอไปทำการแท้งดีๆยังไม่ทันพูดออกจากปาก ก็เห็นผู้หญิงที่ใบหน้าซีดขาวเดินลงรถเองแล้ว เดินเข้าไปโรงพยาบาลโดยตรง
ณัฐพลนั่งอยู่ในรถมองเงาตังของเธอ รู้สึกหัวใจของเขาเสียวซ่าไปเล็กน้อย เขาอยากจะเดินตามไปดูว่าผู้หญิงคนนี้อยากจะเล่นละครอะไรอีก
“พี่ณัฐพล….”ฝนทิพย์จับแขนของเขาไว้“พี่ณัฐพล…ฉันเจ็บขา เดินไม่ไหว....”
ความสนใจของณัฐพลถูกฝนทิพย์ดึงกลับมา เขาอุ้มเธอขึ้นด้วยความอ่อนโยน ส่วนเงาตัวของผู้หญิงที่ใจร้าย เขาลืมไปทันที
นิตามาถึงแผนกกรมนรีเวชวิทยา ลงทะเบียนการทำแท้ง