บทที่ 19

คุณณัฐพลตายแล้วหรอ

ด้านในของคลังเก็บของควันดำหนาทึบจนไม่อาจลืมตาได้ นิตายืนอยู่ที่เดิม เฝ้ารอเป็นเวลานานเหมือนผ่านไปเป็นศตวรรษ แต่ ก็ไม่มีร่างอันคุ้นเคยที่รอคอยเดินออกมาจากควันหนา

นิตาร้องเรียกชื่อของณัฐพลด้วยความกลัว น้ำที่ถูกราดโดยผู้ชายไปก่อนหน้านี้ก็ระเหยแห้งไปเพราะอุณ

บทที่ 20

มีชีวิตก็ต้องเจอ ถึงตายก็ต้องเจอ

ลูกน้องหลายคนตอบตรงกันว่าไม่เห็นร่างของนิตาและไม่ทราบเบาะแสของเธอ

ณัฐพลโกรธเกรี้ยว

“คนเป็นๆทั้งคนทำไมถึงไม่หาเจอ? ไปตามหาเธอให้ฉัน!”

ลูกน้องรับคำสั่งด้วยความกลัวจนตัวสั่น

ณัฐพลสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ใช้หลังมือข้างที่ยังไ

บทที่ 21

เธอจะต้องไปกับฉัน

เมื่อบอกลากับเด็กคนสุดท้ายเสร็จแล้ว นิตาหันหลังกลับก็เห็นธวนิตว์ยืนอยู่บนทางเดินรอเธอ

แสงสีเหลืองอบอุ่นยามพระอาทิตย์ตกนั้นตกกระทบบนตัวเขา

นิตามองไปทางเขาแล้วยิ้มให้ แล้วรีบเดินไปหา

“ฉันกลับเองได้ค่ะ ไม่จำเป็นต้องให้คนแก่แบบคุณเดินไกลๆ