บทที่ 20 มีชีวิตก็ต้องเจอ ถึงตายก็ต้องเจอ

ลูกน้องหลายคนตอบตรงกันว่าไม่เห็นร่างของนิตาและไม่ทราบเบาะแสของเธอ

ณัฐพลโกรธเกรี้ยว

“คนเป็นๆทั้งคนทำไมถึงไม่หาเจอ? ไปตามหาเธอให้ฉัน!”

ลูกน้องรับคำสั่งด้วยความกลัวจนตัวสั่น

ณัฐพลสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ใช้หลังมือข้างที่ยังไม่

บทที่ 21 เธอจะต้องไปกับฉัน

เมื่อบอกลากับเด็กคนสุดท้ายเสร็จแล้ว นิตาหันหลังกลับก็เห็นธวนิตว์ยืนอยู่บนทางเดินรอเธอ

แสงสีเหลืองอบอุ่นยามพระอาทิตย์ตกนั้นตกกระทบบนตัวเขา

นิตามองไปทางเขาแล้วยิ้มให้ แล้วรีบเดินไปหา

“ฉันกลับเองได้ค่ะ ไม่จำเป็นต้องให้คนแก่แบบคุณเดินไกลๆ ม

บทที่ 22 ถ้าไม่ไปกับฉันก็จะขังเธอไว้ซะ

“ตอนนี้ก็ดีมากๆแล้ว แฟนสาวรักครั้งแรกของคุณก็กลับมาแล้ว ฉันเองก็เกือบจะมีคนรักของฉัน พวกเราทุกคนไม่มีอะไรติดค้าง กัน”

เมื่อเผชิญหน้ากับณัฐพลแล้ว พอนิตาพูดจบประโยคนั้นอย่างสงบแล้วเธอก็เดินออกไป

ทิ้งณัฐพลไว้แต่เพียงผู้เดียว เขายืนอึ้งอยู่