บทที่ 18 ตลอดมาผมไม่เคยชอบคุณเลย

“หลายปีนี้ มีไหมสักครั้งที่คุณเคยชอบฉัน ”เธอพิงบนอกอันอบอุ่นของณัฐพล นิตาเอ่ยถามด้วยใบหน้าซีดเซียว

เคยสิ

บทที่เธอยังไม่ได้เปลี่ยนเป็นคนไร้เหตุผลและอำมหิตแบบนี้ในงานราตรีศิลปะการแสดงของมหาวิทยาลัย ฉันเคยเห็นเธอมาก่อน

แต่ว่าสุดท้าย คำพ

บทที่ 19 คุณณัฐพลตายแล้วหรอ

ด้านในของคลังเก็บของควันดำหนาทึบจนไม่อาจลืมตาได้ นิตายืนอยู่ที่เดิม เฝ้ารอเป็นเวลานานเหมือนผ่านไปเป็นศตวรรษ แต่ ก็ไม่มีร่างอันคุ้นเคยที่รอคอยเดินออกมาจากควันหนา

นิตาร้องเรียกชื่อของณัฐพลด้วยความกลัว น้ำที่ถูกราดโดยผู้ชายไปก่อนหน้านี้ก็ระเหยแห้งไปเพราะอุณหภ

บทที่ 20 มีชีวิตก็ต้องเจอ ถึงตายก็ต้องเจอ

ลูกน้องหลายคนตอบตรงกันว่าไม่เห็นร่างของนิตาและไม่ทราบเบาะแสของเธอ

ณัฐพลโกรธเกรี้ยว

“คนเป็นๆทั้งคนทำไมถึงไม่หาเจอ? ไปตามหาเธอให้ฉัน!”

ลูกน้องรับคำสั่งด้วยความกลัวจนตัวสั่น

ณัฐพลสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ใช้หลังมือข้างที่ยังไม่