บทที่ 17

ยังอยากมีลูกกับพี่ณัฐพลใช่ไหมล่ะ

นิตาในบทที่ฟื้นขึ้นในห้องคนไข้ที่มีเธอเพียงผู้เดียวเธอรู้สึกปวดจนสั่นบริเวณที่ท้องอย่างเฉียบพลันเหมือนดังมีมีดแหลมคมแทงเข้าไปครั้งแล้วครั้งเล่า

เธอนอนลงบนเตียงเหมือนกับตุ๊กตาที่แข็งทื่อไม่ขยับเขยื้อนใดๆผ่านไปเป็นเวลานานจึงกล้าที่นำมืออันสั่นระริก

บทที่ 18

ตลอดมาผมไม่เคยชอบคุณเลย

“หลายปีนี้ มีไหมสักครั้งที่คุณเคยชอบฉัน ”เธอพิงบนอกอันอบอุ่นของณัฐพล นิตาเอ่ยถามด้วยใบหน้าซีดเซียว

เคยสิ

บทที่เธอยังไม่ได้เปลี่ยนเป็นคนไร้เหตุผลและอำมหิตแบบนี้ในงานราตรีศิลปะการแสดงของมหาวิทยาลัย ฉันเคยเห็นเธอมาก่อน

แต่ว่าสุดท้าย ค

บทที่ 19

คุณณัฐพลตายแล้วหรอ

ด้านในของคลังเก็บของควันดำหนาทึบจนไม่อาจลืมตาได้ นิตายืนอยู่ที่เดิม เฝ้ารอเป็นเวลานานเหมือนผ่านไปเป็นศตวรรษ แต่ ก็ไม่มีร่างอันคุ้นเคยที่รอคอยเดินออกมาจากควันหนา

นิตาร้องเรียกชื่อของณัฐพลด้วยความกลัว น้ำที่ถูกราดโดยผู้ชายไปก่อนหน้านี้ก็ระเหยแห้งไปเพราะอุณ