ตอนที่ 86 เต้นรำ

“พี่สะใภ้ ผมล้อเล่นน่ะ พี่ชายเป็นผู้ชายไม่ขี้หึงหรอก ไม่มีผู้ชายคนไหนในซั่นเป่ยที่จะทำให้เขาหึงได้หรอกครับ”

หลังจากที่เฉินจิ้นถงพูดจบเขาก็หันมองไปด้านข้างพลางพูดขึ้นว่า “ไม่เห็นพี่ชายเต้นรำมาหลายปี เต้นดีขึ้นเยอะเลย”

“คุณก็ดีเหมือนกัน”

มุมริมฝีปากของเฉินเป่ยชวนยกขึ้นและดวงตาขอ

ตอนที่ 87 เอากระจกกั้นออก

เฉียวชูเฉี่ยนยืนอยู่หน้าประตูอย่างนั้นสักพักจึงจะหมุนตัวเดินเข้าตึกไป แต่กลับคาดไม่ถึงว่าเฉินจิ้นถงจะมองเธอจากกระจกมองหลังของรถ

ลิฟต์ที่ชั้นบนสุดเปิดออกและเธอเห็นพนักงานกำลังขนของออกจากที่ทำงานของเธอ

“ลินดา นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

“ประธานเฉินให้คนมาเอากระจกกั้นในห้องทำงา

ตอนที่ 88 ภาพถ่ายที่คลุมเครือ

มือที่ถือกระดาษสั่นเล็กน้อย เฉียวชูเฉี่ยนรู้สึกเพียงว่าท้องฟ้าที่เดิมทีสดใสสวยงามจู่ๆ ก็มีรอยแยกที่แตกร้าว ค่อยๆ ขยายกว้างขึ้น ทำอย่างไรก็ไม่สามารถก้าวข้ามผ่านไปได้..

“ใครให้สิ่งเหล่านี้กับนาย? ”

ด้านล่างภาพถ่ายที่คลุมเครือคืออดีตเมื่อ 7 ปีที่แล้วมันเป็นความทรงจำที่