บทที่ 123

ตอนที่ 123 จรรยาบรรณในวิชาชีพ

เธอกำนิ้วมือของตัวเองเอาไว้แน่น จากนั้นก็ยืดตัวตรงเดินเข้าไป

“คุณผู้หญิงมีนัดหรือเปล่าคะ?”

“ฉันมาพบเฉินเป่ยชวนค่ะ”

พอถูกพนักงานหญิงที่อยู่ส่วนต้อนรับหยุดไว้ เธอก็พูดด้วยความอายจนอยากจะมุดลงดินไป

ทั่วเมืองซั่นเป่ยต่างรู้ว่าพวกเขาหย่ากันแล้ว แล้วยังรู้ด

บทที่ 124

ตอนที่ 124 คุณหาเรื่องใส่ตัวเองนะ

เฉินเป่ยชวนนอนลงบนเตียงตามไปด้วย ต้องควบคุมตนเองเอาไว้บ้างจึงจะสามารถทำให้ไม่เลยเถิดไปไกล

“ในเมื่อคุณกลับมาแล้วก็ควรรู้ว่าต้องทำอะไร”

บาดแผลที่อยู่ในจิตใจถูกฉีกขาดอย่างแรงจนลึกขึ้นกว่าเดิม อดไม่ได้ที่จะอยากบีบคอเขาแล้วถามว่าเหตุใดเขาจึงต้องทำเช่นนี้กั

บทที่ 125

ตอนที่ 125 พักผ่อนอยู่ที่บ้านสักวันไหม ?

นิ้วมืออันเย็นยะเยือกเกร็งไปหมด ริมฝีปากสั่นคลอนเล็กน้อย เธอเคยพยายามแล้วครั้นรักไม่ได้ หรือว่าต้องหลอกตนเองและผู้อื่นตลอดชาติงั้นหรือ

มือใหญ่ ๆ ที่กุมมือของเธออยู่จึงได้สั่นตามไปด้วย “คุณแลกเปลี่ยนกับเฉินเป่ยชวนเพื่อผมและลู่กรุ๊ป เฉี่ยนเฉียน คุณ