ตอน 131
โอย!แม่นมกลายเป็นนายหญิงของจวนเจียง
บทที่ 131
อิจฉาริษยา
เป่าหมินเดินเข้ามา อุ้มเป่าซูอี้จากอ้อมแขนของเย่หยุนเหนียง แล้วปลอบอย่างทะนุถนอม
"ซูซู อย่าร้องไห้นะ อยากได้อะไรพ่อจะหาให้"
เป่าซูอี้มองฉ้ายต้าเม่ยด้วยดวงตาคลอน้ำตา ยื่นมือขอวอลนัทในมือของนาง
วอลนัทแข็งๆ แบบนี้กินไม่ได้
"ซูซู หนูยังเล็กอยู่ กินวอลนัทไม่ได้ กินขนมข้าวดีไหม?"
ตอน 132
บทที่ 132
ขุดผักป่า
ฉ้ายต้าเม่ยไม่เห็นด้วย เดือนสิบเอ็ด อากาศข้างนอกหนาวแห้ง จะมีผักป่าอะไรได้? ยิ่งไปแช่ความเย็น ไม่คุ้มค่า
"ข้าแค่ไปดูๆ ถ้าไม่ได้ผักป่า เก็บฟืนกลับมาก็ยังดี ตอนนี้ถ่านก็หาซื้อยาก ฟืนก็แพง บ้านอื่นๆ ในตรอกก็ไปชานเมืองกันหมดแล้ว ข้าก็อยากไปดูบ้าง" เย่หยุนเหนียงบอกความคิดของตน
พูด
ตอน 133
บทที่ 133
การเพาะถั่วงอก
ฉ้ายต้าเม่ยส่ายหน้า ส่งข้าวและแป้งไม่เหมาะ คิดแล้วพูดว่า "เจ้าตวงแป้งเผือก 20 ชั่ง แล้วส่งถั่ว 10 ชั่งไปให้ตระกูลโจว น้าเล็กเจ้าเพาะถั่วงอกเก่งมาก บอกนางว่าถั่ว 10 ชั่งนี้ไม่ได้ให้ฟรี ให้นางคืนถั่วงอกมา 20 ชั่ง"
"ให้แค่นี้จะน้อยไปไหม เอาผักแห้งไปเพิ่มดีไหม ในครัวยังมีเนื