บทที่ 130 เจ้าพูดช้าไป

เย่หยุนเหนียงไม่พอใจ แต่การตัดสินใจของฉ้ายต้าเม่ย เธอไม่คัดค้าน

คนทำอาหารคือเย่หยุนเหนียง เธอปรับสัดส่วนหวอโถวอีกเล็กน้อย ใส่แป้งข้าวโพด/แป้งมันเทศน้อยลง แป้งขาวมากขึ้น

ทุกครั้งใส่ผักต่างๆ ในหวอโถว

ผักพวกนี้ เย่หยุนเหนียงต้องไปแย่งซื้อที่ตลาดผักแต่เช้าตรู่

ถือตะกร้าเดินมาถึ

บทที่ 131 อิจฉาริษยา

เป่าหมินเดินเข้ามา อุ้มเป่าซูอี้จากอ้อมแขนของเย่หยุนเหนียง แล้วปลอบอย่างทะนุถนอม

"ซูซู อย่าร้องไห้นะ อยากได้อะไรพ่อจะหาให้"

เป่าซูอี้มองฉ้ายต้าเม่ยด้วยดวงตาคลอน้ำตา ยื่นมือขอวอลนัทในมือของนาง

วอลนัทแข็งๆ แบบนี้กินไม่ได้

"ซูซู หนูยังเล็กอยู่ กินวอลนัทไม่ได้ กินขนมข้าวดีไหม?" เป

บทที่ 132 ขุดผักป่า

ฉ้ายต้าเม่ยไม่เห็นด้วย เดือนสิบเอ็ด อากาศข้างนอกหนาวแห้ง จะมีผักป่าอะไรได้? ยิ่งไปแช่ความเย็น ไม่คุ้มค่า

"ข้าแค่ไปดูๆ ถ้าไม่ได้ผักป่า เก็บฟืนกลับมาก็ยังดี ตอนนี้ถ่านก็หาซื้อยาก ฟืนก็แพง บ้านอื่นๆ ในตรอกก็ไปชานเมืองกันหมดแล้ว ข้าก็อยากไปดูบ้าง" เย่หยุนเหนียงบอกความคิดของตน

พูดแบ