บทที่ 129 ไม่เสียใจ

ฉ้ายต้าเม่ยปฏิเสธข้อเสนอของเย่หยุนเหนียง

"ขนไป ก็เท่ากับบอกคนอื่นว่าบ้านเรามีข้าวสาร เดี๋ยวขโมยจะมองเห็น"

"แล้วจะทำยังไง?"

"พรุ่งนี้ข้าจะถือข้าว 20 จินไปบ้านตระกูลโจว หลังจากนั้น ก็ต้องดูว่าน้องสาวเจ้าและครอบครัวจะวางแผนยังไง" ไม่ใช่ว่าฉ้ายต้าเม่ยใจร้ายไม่สนใจน้องสาวแท้ๆ แต่เธอ

บทที่ 130 เจ้าพูดช้าไป

เย่หยุนเหนียงไม่พอใจ แต่การตัดสินใจของฉ้ายต้าเม่ย เธอไม่คัดค้าน

คนทำอาหารคือเย่หยุนเหนียง เธอปรับสัดส่วนหวอโถวอีกเล็กน้อย ใส่แป้งข้าวโพด/แป้งมันเทศน้อยลง แป้งขาวมากขึ้น

ทุกครั้งใส่ผักต่างๆ ในหวอโถว

ผักพวกนี้ เย่หยุนเหนียงต้องไปแย่งซื้อที่ตลาดผักแต่เช้าตรู่

ถือตะกร้าเดินมาถึ

บทที่ 131 อิจฉาริษยา

เป่าหมินเดินเข้ามา อุ้มเป่าซูอี้จากอ้อมแขนของเย่หยุนเหนียง แล้วปลอบอย่างทะนุถนอม

"ซูซู อย่าร้องไห้นะ อยากได้อะไรพ่อจะหาให้"

เป่าซูอี้มองฉ้ายต้าเม่ยด้วยดวงตาคลอน้ำตา ยื่นมือขอวอลนัทในมือของนาง

วอลนัทแข็งๆ แบบนี้กินไม่ได้

"ซูซู หนูยังเล็กอยู่ กินวอลนัทไม่ได้ กินขนมข้าวดีไหม?" เป