บทที่ 334 มีเรื่องจะบอกพวกเธอ

นี่เป็นครั้งแรกที่พี่น้องเหยี่ยจิ่นเอ๋อร์ได้นั่งเรือ

มองดูผืนน้ำกว้างใหญ่ สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดเย็นสบาย อารมณ์ดีจนบอกไม่ถูก

เสิ่นจื้อเยี่ยนยังให้คันเบ็ดคนละอัน สอนพวกเธอตกปลา

สาวน้อยทั้งสองไม่มีความอดทนขนาดนั้น ตกได้ครึ่งชั่วยามก็ทนไม่ไหวแล้ว ไปนอนเล่นหมากบนดาดฟ้าเร

บทที่ 335 สมองมีแต่อุจจาระ

ชาวบ้านกินอาหารแบบนี้ก็ตกตะลึง

จริงๆ แล้วสมัยก่อนตอนที่ยากจน มันก็ไม่ใช่เรื่องน่าอาย แต่ภรรยาเหยี่ยเอ้อร์เฉวียนไม่ใช่คนที่ชอบอวดว่าตัวเองรวยหรอกหรือ?

งานเลี้ยงนี้ยังจ้างพ่อครัวจากข้างนอกมาทำด้วย ทำไมถึงได้ขี้เหนียวแบบนี้?

แม่สุ่ยเซิงโกรธจนเกือบจะทำตะเกียบหล่น จ้าวฟาไฉ

บทที่ 336 น่าตื่นเต้นจริงๆ

แม่เหยี่ยกับสามียุ่งจนเกือบค่ำถึงได้กลับบ้าน

แม้พวกเขาจะเคืองเหยี่ยเผิงกับเหว่ยซื่อ แต่ก็โกรธงานแต่งวันนี้ไม่น้อย

วันรุ่งขึ้น แม่เหยี่ยกับสามี บ้านใหญ่และอาสองเหยี่ย ต่างก็ไปที่บ้านเหยี่ยเอ้อร์เฉวียน

เหว่ยซื่อยิ้มด้วยสีหน้าซีดเซียว

เหว่ยซื่อแทบจะเป็นลมด้วยความเสียดาย

สิน