บทที่ 333 ถึงเวลาย้ายห้องแล้ว

ไม่นานก็มาถึงบ้านเสิ่นจื้อเยี่ยน

เหยี่ยไช่ผิงลงจากรถม้า มองคนงานติดตั้งเฟอร์นิเจอร์

แต่เพราะมีมากเกินไป การติดตั้งจึงค่อนข้างช้า

เหยี่ยไช่ผิงดูอยู่สักพัก รู้สึกเบื่อ เสิ่นจื้อเยี่ยนจึงจูงเธอออกไปเดินเล่น

ไม่คาดคิดว่า เดินไปเดินมา จู่ๆ ก็เจอสาวน้อยอายุสิบหกสิบเจ็ด

บทที่ 334 มีเรื่องจะบอกพวกเธอ

นี่เป็นครั้งแรกที่พี่น้องเหยี่ยจิ่นเอ๋อร์ได้นั่งเรือ

มองดูผืนน้ำกว้างใหญ่ สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดเย็นสบาย อารมณ์ดีจนบอกไม่ถูก

เสิ่นจื้อเยี่ยนยังให้คันเบ็ดคนละอัน สอนพวกเธอตกปลา

สาวน้อยทั้งสองไม่มีความอดทนขนาดนั้น ตกได้ครึ่งชั่วยามก็ทนไม่ไหวแล้ว ไปนอนเล่นหมากบนดาดฟ้าเร

บทที่ 335 สมองมีแต่อุจจาระ

ชาวบ้านกินอาหารแบบนี้ก็ตกตะลึง

จริงๆ แล้วสมัยก่อนตอนที่ยากจน มันก็ไม่ใช่เรื่องน่าอาย แต่ภรรยาเหยี่ยเอ้อร์เฉวียนไม่ใช่คนที่ชอบอวดว่าตัวเองรวยหรอกหรือ?

งานเลี้ยงนี้ยังจ้างพ่อครัวจากข้างนอกมาทำด้วย ทำไมถึงได้ขี้เหนียวแบบนี้?

แม่สุ่ยเซิงโกรธจนเกือบจะทำตะเกียบหล่น จ้าวฟาไฉ