บทที่ 335 สมองมีแต่อุจจาระ

ชาวบ้านกินอาหารแบบนี้ก็ตกตะลึง

จริงๆ แล้วสมัยก่อนตอนที่ยากจน มันก็ไม่ใช่เรื่องน่าอาย แต่ภรรยาเหยี่ยเอ้อร์เฉวียนไม่ใช่คนที่ชอบอวดว่าตัวเองรวยหรอกหรือ?

งานเลี้ยงนี้ยังจ้างพ่อครัวจากข้างนอกมาทำด้วย ทำไมถึงได้ขี้เหนียวแบบนี้?

แม่สุ่ยเซิงโกรธจนเกือบจะทำตะเกียบหล่น จ้าวฟาไฉ

บทที่ 336 น่าตื่นเต้นจริงๆ

แม่เหยี่ยกับสามียุ่งจนเกือบค่ำถึงได้กลับบ้าน

แม้พวกเขาจะเคืองเหยี่ยเผิงกับเหว่ยซื่อ แต่ก็โกรธงานแต่งวันนี้ไม่น้อย

วันรุ่งขึ้น แม่เหยี่ยกับสามี บ้านใหญ่และอาสองเหยี่ย ต่างก็ไปที่บ้านเหยี่ยเอ้อร์เฉวียน

เหว่ยซื่อยิ้มด้วยสีหน้าซีดเซียว

เหว่ยซื่อแทบจะเป็นลมด้วยความเสียดาย

สิน

บทที่ 337 ชนะไปแล้วครึ่งหนึ่ง

เหว่ยเสี่ยวจวนทำอาหารกลางวันมื้อแรกให้ครอบครัว

แต่จะพูดว่าเธอเป็นคนทำก็ไม่เชิง มันเป็นฝีมือของเหยี่ยเผิงมากกว่า

เธอเข้าครัว หยิบชาม เหยี่ยเผิงก็แย่งหยิบ เธอขยับเท้านิดหน่อย เหยี่ยเผิงก็ดึงม้านั่งเล็กๆ มาให้นั่ง

เหว่ยเสี่ยวจวนทั้งดีใจทั้งหวานซึ้ง ไม่คิดว่าที่เขาพูดไว้จ