บทที่ 332 ใครจะไม่รู้ความคิดของพวกเธอ

แต่เหยี่ยไช่ผิงกลับไม่สะทกสะท้าน: "เขาไม่ยอมทูลแจ้ง แสดงว่าไม่อยากรับเธอน่ะสิ!"

สีหน้าป้าหรงแข็งค้าง จะบอกว่าไม่อยากรับได้ยังไง ในเมื่อยังไม่ได้เจอตัวคนเลย?

ป้าหรงไม่อยากพูดถึงเรื่องการทูลแจ้งอีก จึงพูดอย่างเก้อเขิน: "เพราะงั้น...วันนี้พวกเราถึงมาหาเธอไง"

"

บทที่ 333 ถึงเวลาย้ายห้องแล้ว

ไม่นานก็มาถึงบ้านเสิ่นจื้อเยี่ยน

เหยี่ยไช่ผิงลงจากรถม้า มองคนงานติดตั้งเฟอร์นิเจอร์

แต่เพราะมีมากเกินไป การติดตั้งจึงค่อนข้างช้า

เหยี่ยไช่ผิงดูอยู่สักพัก รู้สึกเบื่อ เสิ่นจื้อเยี่ยนจึงจูงเธอออกไปเดินเล่น

ไม่คาดคิดว่า เดินไปเดินมา จู่ๆ ก็เจอสาวน้อยอายุสิบหกสิบเจ็ด

บทที่ 334 มีเรื่องจะบอกพวกเธอ

นี่เป็นครั้งแรกที่พี่น้องเหยี่ยจิ่นเอ๋อร์ได้นั่งเรือ

มองดูผืนน้ำกว้างใหญ่ สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดเย็นสบาย อารมณ์ดีจนบอกไม่ถูก

เสิ่นจื้อเยี่ยนยังให้คันเบ็ดคนละอัน สอนพวกเธอตกปลา

สาวน้อยทั้งสองไม่มีความอดทนขนาดนั้น ตกได้ครึ่งชั่วยามก็ทนไม่ไหวแล้ว ไปนอนเล่นหมากบนดาดฟ้าเร