บทที่ 241 มีความก้าวหน้าแล้ว

ในห้องขังที่ชื้นและมืด

เสียงท้องร้องดังระงมไปทั่ว

เหยี่ยไช่ผิงสูดหายใจลึกๆ อย่างแรง ไม่ว่าจะเร็วหรือช้า สุดท้ายก็ต้องตาย ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยให้ครอบครัวพ้นทุกข์เร็วๆ ดีกว่า

เหยี่ยไช่ผิงลุกขึ้นเดินไปที่ประตูคุก: "ผู้คุม มานี่!"

เหยี่ยต้าเฉวียนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามร้องอย่างร

บทที่ 242 คิดง่ายเกินไป

เหยี่ยไช่ผิงมองใบหน้าอันงดงามสง่าของเขาอย่างเหม่อลอย ผ้าคลุมบนตัวนางยังคงมีไออุ่นของเขาติดอยู่

นางก้มหน้าลง สุดท้ายก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ร่วงลงมาสองสาย

เสิ่นจื้อเยี่ยนรู้สึกสะเทือนใจ ชั่วขณะไม่รู้จะปลอบนางอย่างไร สุดท้ายได้แต่ลูบผมข้างขมับนางเบาๆ

เสียงนุ่มนวล: "รีบกลับเถอะ

บทที่ 243 ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้

เหยี่ยไช่ผิงขมวดคิ้ว: "หมายความว่าอย่างไร?"

เสิ่นจื้อเยี่ยนพูด: "ปีที่แล้วเจ้าเมืองแถบนี้รายงานวิธีการกินมันสำปะหลัง ก่อนหน้านี้ทุกคนคิดว่าท่านเจ้าเมืองลู่เป็นคนค้นพบ แต่จนกระทั่งเมื่อคืน ข้าถึงรู้ว่าแท้จริงแล้วเป็นความดีความชอบของเจ้า?"

เหยี่ยเสวียนนึกอะไรขึ้นมาได