บทที่ 240 นางเหยี่ยติดคุก

เหยี่ยไช่ผิงกลับมาที่คุก

เหว่ยซื่อร้องไห้พูด: "น้อง...น้องสาว...ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง? ทหารยามพูดอะไรกับเจ้า?"

แม่เหยี่ยเห็นสีหน้าเศร้าหมองของเหยี่ยไช่ผิง จึงจ้องเหว่ยซื่อ: "หุบปาก อย่าพูดอีก"

เหว่ยซื่อน้อยใจจนสะอื้น

ตู๋ซื่อและจินฮวากับคนอื่นๆ ก็หน้าเต็มไปด้วยความกังวล

บทที่ 241 มีความก้าวหน้าแล้ว

ในห้องขังที่ชื้นและมืด

เสียงท้องร้องดังระงมไปทั่ว

เหยี่ยไช่ผิงสูดหายใจลึกๆ อย่างแรง ไม่ว่าจะเร็วหรือช้า สุดท้ายก็ต้องตาย ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยให้ครอบครัวพ้นทุกข์เร็วๆ ดีกว่า

เหยี่ยไช่ผิงลุกขึ้นเดินไปที่ประตูคุก: "ผู้คุม มานี่!"

เหยี่ยต้าเฉวียนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามร้องอย่างร

บทที่ 242 คิดง่ายเกินไป

เหยี่ยไช่ผิงมองใบหน้าอันงดงามสง่าของเขาอย่างเหม่อลอย ผ้าคลุมบนตัวนางยังคงมีไออุ่นของเขาติดอยู่

นางก้มหน้าลง สุดท้ายก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ร่วงลงมาสองสาย

เสิ่นจื้อเยี่ยนรู้สึกสะเทือนใจ ชั่วขณะไม่รู้จะปลอบนางอย่างไร สุดท้ายได้แต่ลูบผมข้างขมับนางเบาๆ

เสียงนุ่มนวล: "รีบกลับเถอะ