บทที่ 242 คิดง่ายเกินไป

เหยี่ยไช่ผิงมองใบหน้าอันงดงามสง่าของเขาอย่างเหม่อลอย ผ้าคลุมบนตัวนางยังคงมีไออุ่นของเขาติดอยู่

นางก้มหน้าลง สุดท้ายก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ร่วงลงมาสองสาย

เสิ่นจื้อเยี่ยนรู้สึกสะเทือนใจ ชั่วขณะไม่รู้จะปลอบนางอย่างไร สุดท้ายได้แต่ลูบผมข้างขมับนางเบาๆ

เสียงนุ่มนวล: "รีบกลับเถอะ

บทที่ 243 ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้

เหยี่ยไช่ผิงขมวดคิ้ว: "หมายความว่าอย่างไร?"

เสิ่นจื้อเยี่ยนพูด: "ปีที่แล้วเจ้าเมืองแถบนี้รายงานวิธีการกินมันสำปะหลัง ก่อนหน้านี้ทุกคนคิดว่าท่านเจ้าเมืองลู่เป็นคนค้นพบ แต่จนกระทั่งเมื่อคืน ข้าถึงรู้ว่าแท้จริงแล้วเป็นความดีความชอบของเจ้า?"

เหยี่ยเสวียนนึกอะไรขึ้นมาได

บทที่ 244 ร่วมมือเพื่อผลประโยชน์ทั้งสองฝ่าย

เสิ่นจื้อเยี่ยนพูด: "ดีแล้ว ข้ากำลังจะเขียนจดหมายถึงบ้านที่เมืองหลวงพอดี หวังว่าฎีกาของผู้ว่าการจะไม่ทำให้ผิดหวัง"

ผู้ว่าการชิ่นคำนับด้วยความตกใจกลัว: "ท่านรองเสิ่นวางใจได้ ฎีกาของข้าน้อยจะบรรยายเรื่องราวตามความเป็นจริง ให้คำอธิบายแก่คุณเหยี่ย"

พูดจบ ก