บทที่ 24 สวยขนาดนี้เลย

เหยี่ยไช่ผิงอดแปลกใจไม่ได้

นางเข้าใจราคาที่นี่พอสมควรแล้ว

อย่างน้อยในแถบนี้ สาวชาวนาทั่วไปค่าสินสองห้าหกตำลึง แปดตำลึงถือว่าสูงแล้ว

ถึงสิบตำลึง ล้วนมีเหตุผลพิเศษ เช่นฆ่าหมูจางคนนั้น

แต่หูซิ่วซิ่วคนนี้ เรียกยี่สิบตำลึง! ค่าสินสอดแพงลิบลิ่ว!

เหยี่ยไช่ผิงพูด: "แม้จะสะอาดสะอ้าน

บทที่ 25 ก็ไม่ใช่ไม่เคยไต่มาก่อน

เหยี่ยไช่ผิงตามความทรงจำในหัว มาถึงร้านผิงอันถังอย่างรวดเร็ว

ในตำบลมีร้านยาแค่สองร้าน ผิงอันถังมีชื่อเสียงดีที่สุด ซื่อสัตย์ที่สุด

เถ้าแก่กำลังลูกคิด เห็นคนมา จึงเงยหน้า: "คุณหนูจะซื้อยาหรือดูอาการ?"

"ข้าขุดโสมบนเขาได้หนึ่งราก เถ้าแก่รับไหม?"

ตาเถ้าแก่เป็นประกาย

บทที่ 26 เหมือนฉลองเทศกาล

"โอ้ พี่ไช่ผิงซื้อเนื้อเยอะจัง..."

เหยี่ยปาจินพูดแล้วหยุดกะทันหัน ยิ้มเขินๆ

เขาเดิมจะพูดว่าบ้านเหยี่ยไช่ผิงไม่ใช่จนมากหรือ มีเงินที่ไหนซื้อข้าวซื้อเนื้อ

แต่คิดอีกที ไม่ว่าเงินเขาจะมาจากไหน มากหรือน้อย ก็ไม่เกี่ยวกับเขา ถามเรื่องส่วนตัวคนอื่น ช่างไม่สมควรเลย

เหยี่ยไช่ผิง