บทที่ 25 ก็ไม่ใช่ไม่เคยไต่มาก่อน

เหยี่ยไช่ผิงตามความทรงจำในหัว มาถึงร้านผิงอันถังอย่างรวดเร็ว

ในตำบลมีร้านยาแค่สองร้าน ผิงอันถังมีชื่อเสียงดีที่สุด ซื่อสัตย์ที่สุด

เถ้าแก่กำลังลูกคิด เห็นคนมา จึงเงยหน้า: "คุณหนูจะซื้อยาหรือดูอาการ?"

"ข้าขุดโสมบนเขาได้หนึ่งราก เถ้าแก่รับไหม?"

ตาเถ้าแก่เป็นประกาย

บทที่ 26 เหมือนฉลองเทศกาล

"โอ้ พี่ไช่ผิงซื้อเนื้อเยอะจัง..."

เหยี่ยปาจินพูดแล้วหยุดกะทันหัน ยิ้มเขินๆ

เขาเดิมจะพูดว่าบ้านเหยี่ยไช่ผิงไม่ใช่จนมากหรือ มีเงินที่ไหนซื้อข้าวซื้อเนื้อ

แต่คิดอีกที ไม่ว่าเงินเขาจะมาจากไหน มากหรือน้อย ก็ไม่เกี่ยวกับเขา ถามเรื่องส่วนตัวคนอื่น ช่างไม่สมควรเลย

เหยี่ยไช่ผิง

บทที่ 27 ไม่มีข้า บ้านนี้ต้องแตก

"กำลังกังวลไม่มีอะไรผัดไข่ นี่เหมือนง่วงเจอหมอน! ต้องขอบคุณอาสองให้ดีๆ" เหยี่ยไช่ผิงพูด

นางตอกไข่สิบสองฟองใส่ชามใหญ่ แม่เหยี่ยเห็นแล้วอยากห้ามทันที

รอเตรียมผักทุกอย่างเสร็จ ด้านแม่เหยี่ยสกัดน้ำมันหมูเสร็จแล้ว

เห็นน้ำมันหมูเต็มหม้อ แม่เหยี่ยกับเหว่ยซื่อดีใจยิ้มตา