บทที่ 23 บ้านมีหลุมไฟ

หลังพยายามสามวัน มันสำปะหลังบนเขาขุดและแปรรูปเสร็จ แช่ในแม่น้ำหมด เจ็ดวันหลังจะยกขึ้นมาได้

ในที่สุดก็ว่าง เหยี่ยไช่ผิงนั่งหน้ากระจกทองเหลือง แกะผ้าพันที่หน้าผากออก

แผลที่หน้าผากหายแล้ว เหลือแค่รอยแดงจางๆ เชื่อว่าอีกไม่นานจะจางหายไป

ตอนนี้มีผมปรกปิด ถ้าไม่จ้องมอง มองไม่เห็น

บทที่ 24 สวยขนาดนี้เลย

เหยี่ยไช่ผิงอดแปลกใจไม่ได้

นางเข้าใจราคาที่นี่พอสมควรแล้ว

อย่างน้อยในแถบนี้ สาวชาวนาทั่วไปค่าสินสองห้าหกตำลึง แปดตำลึงถือว่าสูงแล้ว

ถึงสิบตำลึง ล้วนมีเหตุผลพิเศษ เช่นฆ่าหมูจางคนนั้น

แต่หูซิ่วซิ่วคนนี้ เรียกยี่สิบตำลึง! ค่าสินสอดแพงลิบลิ่ว!

เหยี่ยไช่ผิงพูด: "แม้จะสะอาดสะอ้าน

บทที่ 25 ก็ไม่ใช่ไม่เคยไต่มาก่อน

เหยี่ยไช่ผิงตามความทรงจำในหัว มาถึงร้านผิงอันถังอย่างรวดเร็ว

ในตำบลมีร้านยาแค่สองร้าน ผิงอันถังมีชื่อเสียงดีที่สุด ซื่อสัตย์ที่สุด

เถ้าแก่กำลังลูกคิด เห็นคนมา จึงเงยหน้า: "คุณหนูจะซื้อยาหรือดูอาการ?"

"ข้าขุดโสมบนเขาได้หนึ่งราก เถ้าแก่รับไหม?"

ตาเถ้าแก่เป็นประกาย