บทที่ 152

เป็นหนี้มากขนาดนี้

ยามเย็น พระอาทิตย์ยังไม่ตกดิน

คนกลุ่มหนึ่งกำลังมารวมตัวกันคุยกันอยู่ใต้ต้นหรง

มีคนจับกระดานกระดูก คนดูคนจับกระดานกระดูก คนสูบยาสูบหรือพูดคุยกัน บรรยากาศครึกครื้น

เหยี่ยซี่หนิวกับเพื่อนๆ เพิ่งนั่งลง หลิวเต๋อไฉ่ก็เข้ามา “โหย่ว ซี่หนิว ต้าเฉียง โรงงานของพวกนายเป็นยังไงบ้

บทที่ 153

สรุปทุกวัน

เมื่อเหยี่ยต้าเฉวียนรู้ว่าพรุ่งนี้จะสามารถส่งของต่อได้ เขาก็ดีใจมาก เพราะเขามีงานให้ทำต่อ

ทันใดนั้น เขาก็เริ่มกังวลขึ้นมา

ดูเหมือนว่าถุงเครื่องปรุงนี่จะไม่ค่อยดีจริงๆ แต่ตอนนี้โรงงานก็กักตุนสินค้าไว้มากแล้ว ไม่อยากให้ขาดทุน

ถึงแม้ว่าน้องสาวเพิ่งจะขายโสมได้เงินหนึ่งพันตำลึงมา

บทที่ 154

ขายหมด

เหยี่ยไช่ผิงและคนอื่นๆ ได้ยินเสียงนี้ ทุกคนต่างตกใจไปครู่หนึ่ง

“ต้องการของ?” เหยี่ยฮวนเอ๋อร์รู้สึกตื่นเต้นมาก

เหยี่ยต้าเฉวียนและภรรยาเถี่ยหนิวรวมทั้งคนอื่นๆ ต่างก็รู้สึกตื่นเต้นหลังจากที่ตกใจ

“นี่คือ... ท่านเถ้าแก่หลินจากร้านไป่เว่ยโหลว?” เหยี่ยไช่ผิงกล่าว

เห็นเพียงเถ้าแก่หลินชาย