บทที่ 151

มาเพื่อพ่อฉัน

เสิ่นมั่นมั่นมองเหยี่ยไช่ผิงอย่างเฉยๆ ดูสวยใช้ได้

แต่แต่งตัวธรรมดาเกินไป บนหัวก็ไม่มีดอกไม้แม้แต่ดอกเดียว ดูท่าทางก็ไม่น้อยอายุแล้ว

เสิ่นมั่นมั่นกล่าวว่า “พี่สาวคนนี้ น้ำซุปนมหวานที่เพิ่งทำไปเมื่อกี้ พี่ทำหรือเปล่า”

เหยี่ยไช่ผิงโดนมองจนรู้สึกงงๆ ไปหน่อย “ฉันทำเอง เธออย่าเร

บทที่ 152

เป็นหนี้มากขนาดนี้

ยามเย็น พระอาทิตย์ยังไม่ตกดิน

คนกลุ่มหนึ่งกำลังมารวมตัวกันคุยกันอยู่ใต้ต้นหรง

มีคนจับกระดานกระดูก คนดูคนจับกระดานกระดูก คนสูบยาสูบหรือพูดคุยกัน บรรยากาศครึกครื้น

เหยี่ยซี่หนิวกับเพื่อนๆ เพิ่งนั่งลง หลิวเต๋อไฉ่ก็เข้ามา “โหย่ว ซี่หนิว ต้าเฉียง โรงงานของพวกนายเป็นยังไงบ้

บทที่ 153

สรุปทุกวัน

เมื่อเหยี่ยต้าเฉวียนรู้ว่าพรุ่งนี้จะสามารถส่งของต่อได้ เขาก็ดีใจมาก เพราะเขามีงานให้ทำต่อ

ทันใดนั้น เขาก็เริ่มกังวลขึ้นมา

ดูเหมือนว่าถุงเครื่องปรุงนี่จะไม่ค่อยดีจริงๆ แต่ตอนนี้โรงงานก็กักตุนสินค้าไว้มากแล้ว ไม่อยากให้ขาดทุน

ถึงแม้ว่าน้องสาวเพิ่งจะขายโสมได้เงินหนึ่งพันตำลึงมา