บทที่ 183 มีพอกินพอใช้ก็พอ

เหยี่ยต้าเฉวียนขับรถ พาเหยี่ยไช่ผิงและคนอื่นๆ ออกไป

หลังจากเด็กๆ ลงรถที่ตลาด ก็พาเหยี่ยไช่ผิงไปเมือง

เหยี่ยไช่ผิงซื้อผ้าห่มไหมหนึ่งชุด ใช้เงินไปแปดสิบกว่าตำลึง แล้วก็ไปรับหมอเมื่อวานมาดูอาการท่านหญิงกั๋วกงที่บ้าน

ตอนกินข้าวเที่ยง เหยี่ยไช่ผิงดื่มน้ำซุปปลา นึกถึงเสิ่นจ

บทที่ 184 ธุรกิจห้องน้ำของเอ้อร์เฉวียนเริ่มต้น

พอดีตอนนี้เที่ยงแล้ว คนในโรงงานทยอยเลิกงาน

เหยี่ยไช่ผิงมอบงานช่วงบ่ายให้เจ้าฝาน แล้วกลับบ้านพร้อมต้าเฉวียนและเอ้อร์เฉวียน

ตอนเที่ยง ครอบครัวเหยี่ยเอ้อร์เฉวียนกินข้าวที่บ้านเหยี่ยไช่ผิง

ที่โต๊ะอาหาร เว่ยซื่อร้องอย่างตกใจ "นี่... พ่อบ้าน จะสร้างห้องน้

บทที่ 185 ท่านหญิงกั๋วกงจากไป

เช้าวันรุ่งขึ้น เหยี่ยซานเฉวียนลาออกจากงานในโรงงาน ไปกับเหยี่ยเอ้อร์เฉวียนและเจ้าเถียหนิวเพื่อวัดขนาดที่ไป่เว่ยโหลว

เหยี่ยไช่ผิงพิจารณาว่าใครจะมาแทนตำแหน่งที่ว่าง

มองไปรอบๆ นึกถึงพี่น้องลูกพี่ลูกน้องสามคน มีแค่อู่เฉวียนที่ไม่มีงาน

ที่แต่ก่อนไม่รับอู่เฉวียนเข้ามา เพ