บทที่ 150

สาคูกะทิ

เหยี่ยไช่ผิงกลับบ้าน เห็นแม่เหยี่ยกับเสี่ยวเยี่ยนเย็บพื้นรองเท้า

"จิ่นเอ๋อร์และฮวนเอ๋อร์ไหน?" เหยี่ยไช่ผิงเดินไปข้าง

"เช้าเหนื่อยครึ่งวันในโรงงาน กินข้าวกลับห้องพัก" แม่เหยี่ยพูด "มือเจ้าอะไร? ซื้อผ้าหรือ?"

"ให้เสี่ยวเยี่ยน"

พูดแล้ว เหยี่ยไช่ผิงวางผ้าฝ้ายและผ้าหยาบมือหยางเ

บทที่ 151

มาเพื่อพ่อฉัน

เสิ่นมั่นมั่นมองเหยี่ยไช่ผิงอย่างเฉยๆ ดูสวยใช้ได้

แต่แต่งตัวธรรมดาเกินไป บนหัวก็ไม่มีดอกไม้แม้แต่ดอกเดียว ดูท่าทางก็ไม่น้อยอายุแล้ว

เสิ่นมั่นมั่นกล่าวว่า “พี่สาวคนนี้ น้ำซุปนมหวานที่เพิ่งทำไปเมื่อกี้ พี่ทำหรือเปล่า”

เหยี่ยไช่ผิงโดนมองจนรู้สึกงงๆ ไปหน่อย “ฉันทำเอง เธออย่าเร

บทที่ 152

เป็นหนี้มากขนาดนี้

ยามเย็น พระอาทิตย์ยังไม่ตกดิน

คนกลุ่มหนึ่งกำลังมารวมตัวกันคุยกันอยู่ใต้ต้นหรง

มีคนจับกระดานกระดูก คนดูคนจับกระดานกระดูก คนสูบยาสูบหรือพูดคุยกัน บรรยากาศครึกครื้น

เหยี่ยซี่หนิวกับเพื่อนๆ เพิ่งนั่งลง หลิวเต๋อไฉ่ก็เข้ามา “โหย่ว ซี่หนิว ต้าเฉียง โรงงานของพวกนายเป็นยังไงบ้