บทที่ 8

บทที่8

สิ่งที่เจ็บที่สุดไม่ใช่ความเจ็บปวดที่ได้รับ แต่มันคือคนที่ทำร้ายเธออย่างไม่มีเยื่อใยนั้น เคยประคับ ประคองเธอไว้ในมือ

ธิชาสายหน้า ขับไล่ความทรงจำอันวุ่นวายในสมองออกไปให้

หมด

วันเกิดของธาวินเกี่ยวอะไรกับเธอ

ไม่ใช่พี่น้องแท้ๆสักหน่อย เธอเป็นแค่สิ่งของที่ธาวินเอาไว้ ระบายอ

บทที่ 9

บทที่9

“คุณดนัยกฤต โปรดเคารพตัวเองด้วย

ดนัยกฤตงอหัวเขากดขาของเธอไว้ แววตาคมลึกพราวเสน่ห์ ริมฝีปากแนบอยู่ข้างหูเธอ พูดออกมาอย่างเชื่องช้า คำพูดที่เข้าหู นั้นดูคลุมเครือ

“แม่สาวน้อย อย่าขยับไปเรื่อย” เขาพูดขู่เสียงเบา

ใบหน้าของธิชาร้อนขึ้นมา จากนั้นอุณหภูมิทั่วร่างก็ร้อนระอุ ขึ้นม

บทที่ 10

บทที่10

พยายามสงบสติอารมณ์อย่างเต็มที่ สุดท้ายสีหน้าของธิชายัง ก็ซีดเซียวไร้สีเลือด ธาวินร้ายกับเธอแค่ไหน ตลอดหนึ่งปีนี้เธอได้รับประสบการณ์

ด้วยตัวเอง รู้ดีแก่ใจ

แต่เธอไม่เคยคิด……….ธานกลับคิดจะส่งเธอไปประมูลขาย

อำนาจครอบครองของเขามากจนทำให้เธอหายใจลำบาก เธอไม่เคยคิดว่าธาวินจะเอ