บทที่8

สิ่งที่เจ็บที่สุดไม่ใช่ความเจ็บปวดที่ได้รับ แต่มันคือคนที่ทำร้ายเธออย่างไม่มีเยื่อใยนั้น เคยประคับ ประคองเธอไว้ในมือ

ธิชาสายหน้า ขับไล่ความทรงจำอันวุ่นวายในสมองออกไปให้

หมด

วันเกิดของธาวินเกี่ยวอะไรกับเธอ

ไม่ใช่พี่น้องแท้ๆสักหน่อย เธอเป็นแค่สิ่งของที่ธาวินเอาไว้ ระบายอารมณ์เท่า

บทที่9

“คุณดนัยกฤต โปรดเคารพตัวเองด้วย

ดนัยกฤตงอหัวเขากดขาของเธอไว้ แววตาคมลึกพราวเสน่ห์ ริมฝีปากแนบอยู่ข้างหูเธอ พูดออกมาอย่างเชื่องช้า คำพูดที่เข้าหู นั้นดูคลุมเครือ

“แม่สาวน้อย อย่าขยับไปเรื่อย” เขาพูดขู่เสียงเบา

ใบหน้าของธิชาร้อนขึ้นมา จากนั้นอุณหภูมิทั่วร่างก็ร้อนระอุ ขึ้นมาทันที

บทที่10

พยายามสงบสติอารมณ์อย่างเต็มที่ สุดท้ายสีหน้าของธิชายัง ก็ซีดเซียวไร้สีเลือด ธาวินร้ายกับเธอแค่ไหน ตลอดหนึ่งปีนี้เธอได้รับประสบการณ์

ด้วยตัวเอง รู้ดีแก่ใจ

แต่เธอไม่เคยคิด……….ธานกลับคิดจะส่งเธอไปประมูลขาย

อำนาจครอบครองของเขามากจนทำให้เธอหายใจลำบาก เธอไม่เคยคิดว่าธาวินจะเอาเธอไปขายต