บทที่ 7

บทที่7

สีหน้าของผู้ชายมืดมนอย่างประหลาด ไม่ได้มีความสุขใน แบบที่ควรมีหลังจากปลดปล่อยความใคร่แล้ว

ตอนแรกคิดว่าผู้หญิงคนนี้ขัดขืนเป็นพิเศษเพราะว่าอยู่บนรถ แต่คิดไม่ถึง……….

เธอนอนแผ่อยู่ตรงมุม ดวงตาไร้แวว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอย น้ำตาที่แห้งเหือด

ธาวินเหล่ดูท่าทางยอมรับสภาพหลังจากถูกทร

บทที่ 8

บทที่8

สิ่งที่เจ็บที่สุดไม่ใช่ความเจ็บปวดที่ได้รับ แต่มันคือคนที่ทำร้ายเธออย่างไม่มีเยื่อใยนั้น เคยประคับ ประคองเธอไว้ในมือ

ธิชาสายหน้า ขับไล่ความทรงจำอันวุ่นวายในสมองออกไปให้

หมด

วันเกิดของธาวินเกี่ยวอะไรกับเธอ

ไม่ใช่พี่น้องแท้ๆสักหน่อย เธอเป็นแค่สิ่งของที่ธาวินเอาไว้ ระบายอ

บทที่ 9

บทที่9

“คุณดนัยกฤต โปรดเคารพตัวเองด้วย

ดนัยกฤตงอหัวเขากดขาของเธอไว้ แววตาคมลึกพราวเสน่ห์ ริมฝีปากแนบอยู่ข้างหูเธอ พูดออกมาอย่างเชื่องช้า คำพูดที่เข้าหู นั้นดูคลุมเครือ

“แม่สาวน้อย อย่าขยับไปเรื่อย” เขาพูดขู่เสียงเบา

ใบหน้าของธิชาร้อนขึ้นมา จากนั้นอุณหภูมิทั่วร่างก็ร้อนระอุ ขึ้นม