บทที่7

สีหน้าของผู้ชายมืดมนอย่างประหลาด ไม่ได้มีความสุขใน แบบที่ควรมีหลังจากปลดปล่อยความใคร่แล้ว

ตอนแรกคิดว่าผู้หญิงคนนี้ขัดขืนเป็นพิเศษเพราะว่าอยู่บนรถ แต่คิดไม่ถึง……….

เธอนอนแผ่อยู่ตรงมุม ดวงตาไร้แวว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอย น้ำตาที่แห้งเหือด

ธาวินเหล่ดูท่าทางยอมรับสภาพหลังจากถูกทรมานของ เธ

บทที่8

สิ่งที่เจ็บที่สุดไม่ใช่ความเจ็บปวดที่ได้รับ แต่มันคือคนที่ทำร้ายเธออย่างไม่มีเยื่อใยนั้น เคยประคับ ประคองเธอไว้ในมือ

ธิชาสายหน้า ขับไล่ความทรงจำอันวุ่นวายในสมองออกไปให้

หมด

วันเกิดของธาวินเกี่ยวอะไรกับเธอ

ไม่ใช่พี่น้องแท้ๆสักหน่อย เธอเป็นแค่สิ่งของที่ธาวินเอาไว้ ระบายอารมณ์เท่า

บทที่9

“คุณดนัยกฤต โปรดเคารพตัวเองด้วย

ดนัยกฤตงอหัวเขากดขาของเธอไว้ แววตาคมลึกพราวเสน่ห์ ริมฝีปากแนบอยู่ข้างหูเธอ พูดออกมาอย่างเชื่องช้า คำพูดที่เข้าหู นั้นดูคลุมเครือ

“แม่สาวน้อย อย่าขยับไปเรื่อย” เขาพูดขู่เสียงเบา

ใบหน้าของธิชาร้อนขึ้นมา จากนั้นอุณหภูมิทั่วร่างก็ร้อนระอุ ขึ้นมาทันที