บทที่14

ธิชาหันไปมองเขาอย่างโมโห คำพูดที่ใจกล้ากว่านี้ยังไม่ได้

พูดเลย ก็เห็นผู้ชายยกมือขึ้นสูงอีกครั้ง ร่างครึ่งท่อนของเธอถูกกดไว้บนตักของเขา ไม่มีที่หลบ ตกใจ

จนหลับตาแน่น

ท่าทางตื่นเต้นของสาวน้อยเหมือนกับแมวน้อยตัวหนึ่งที่ตกใจ กลัว ประกายความอ่อนแอขี้ขลาดไปทั่วร่าง

ดนัยกฤตดูเหมือนรู

บทที่15

ธิชาเพิ่งดื่มน้ำเย็นแก้วใหญ่ไป แต่ยังคงปากคอแห้ง สติสูญ เสียการควบคุมแล้ว รู้สึกแค่ว่ามีไฟระอุในร่างกายเธอ จะเผาเธอ ให้ตายได้ตลอดเวลา

ถึงแม้เธอจะสูญเสียสติ แต่ความเขินอายของสาวน้อยเป็น สัญชาตญาณอย่างหนึ่ง แยกขาออกเองมันน่าอายเกินไป เธอทำ อย่างราบรื่นได้ยากมาก

ธาวินพยุงสะโพกของเธอไว้

บทที่16

ธาวินไม่ได้ป้องกันตัว โดยเธอตบเข้าจังๆ

ในสายตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความตะลึง ฝ่ามือก็ชาไป หมด เหงื่อไหลพราก

เธอนึกว่าผู้ชายจะโมโหร้าย ถอยหลังหลบโดยสัญชาตญาณ แต่กลับโดนเขาใช้มือบีบไหล่ไว้ เขาเผยอริมฝีปากยิ้มอย่าง เย็นชา หน้าหล่ออารมณ์ไม่ชัดเจน

“ตอบสนองแรงขนาดนี้ ไม่อยากคลอด?”

ธิ