บทที่13

ณิชานาฎเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนคนหนึ่ง เมื่อก่อนตอนที่ยังไม่ ป่วย ยิ่งพราวเสน่ห์อย่างมาก

แต่ตอนนี้ ชามองเห็นความอ่อนโยนบางอย่างจนเกือบ เหมือนสนิทสนมที่ซับซ้อน ในสายตาเธอ

ณิชานาฏมองไปที่ดนัยกฤต และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ชา คุณดนัยกฤตเป็นเพื่อนสนิทของแม่”

เพื่อนสนิท

คำสั้นๆเบาๆนี้

บทที่14

ธิชาหันไปมองเขาอย่างโมโห คำพูดที่ใจกล้ากว่านี้ยังไม่ได้

พูดเลย ก็เห็นผู้ชายยกมือขึ้นสูงอีกครั้ง ร่างครึ่งท่อนของเธอถูกกดไว้บนตักของเขา ไม่มีที่หลบ ตกใจ

จนหลับตาแน่น

ท่าทางตื่นเต้นของสาวน้อยเหมือนกับแมวน้อยตัวหนึ่งที่ตกใจ กลัว ประกายความอ่อนแอขี้ขลาดไปทั่วร่าง

ดนัยกฤตดูเหมือนรู

บทที่15

ธิชาเพิ่งดื่มน้ำเย็นแก้วใหญ่ไป แต่ยังคงปากคอแห้ง สติสูญ เสียการควบคุมแล้ว รู้สึกแค่ว่ามีไฟระอุในร่างกายเธอ จะเผาเธอ ให้ตายได้ตลอดเวลา

ถึงแม้เธอจะสูญเสียสติ แต่ความเขินอายของสาวน้อยเป็น สัญชาตญาณอย่างหนึ่ง แยกขาออกเองมันน่าอายเกินไป เธอทำ อย่างราบรื่นได้ยากมาก

ธาวินพยุงสะโพกของเธอไว้