บทที่12

ธิชาทนขัดขืนทุบตีไม่ได้ นอกจากความเจ็บ เธอยิ่งกังวลว่าคอ

จะถูกเขากัดจนเป็นรอยอันคลุมเครือที่สุดจะทนได้ แต่ทว่าธาวินตั้งใจจะทรมานเธออย่างชัดเจน กัดแทะอย่างกับ จะกลืนกินเธอเข้าท้อง จนกระทั่งหญิงสาวใต้ร่างเจ็บจนขอบ

ตาแดงแล้วเขาถึงยอมปล่อย

ธาวินลุกขึ้นจัดเสื้อผ้า ดูแล้วสะอาดเรียบร้อย

บทที่13

ณิชานาฎเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนคนหนึ่ง เมื่อก่อนตอนที่ยังไม่ ป่วย ยิ่งพราวเสน่ห์อย่างมาก

แต่ตอนนี้ ชามองเห็นความอ่อนโยนบางอย่างจนเกือบ เหมือนสนิทสนมที่ซับซ้อน ในสายตาเธอ

ณิชานาฏมองไปที่ดนัยกฤต และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ชา คุณดนัยกฤตเป็นเพื่อนสนิทของแม่”

เพื่อนสนิท

คำสั้นๆเบาๆนี้

บทที่14

ธิชาหันไปมองเขาอย่างโมโห คำพูดที่ใจกล้ากว่านี้ยังไม่ได้

พูดเลย ก็เห็นผู้ชายยกมือขึ้นสูงอีกครั้ง ร่างครึ่งท่อนของเธอถูกกดไว้บนตักของเขา ไม่มีที่หลบ ตกใจ

จนหลับตาแน่น

ท่าทางตื่นเต้นของสาวน้อยเหมือนกับแมวน้อยตัวหนึ่งที่ตกใจ กลัว ประกายความอ่อนแอขี้ขลาดไปทั่วร่าง

ดนัยกฤตดูเหมือนรู