บทที่11

เธอดึงลิ้นซักซ้ายมือข้างเตียง เปิดช่องลับออก หยิบปืนออก มาและกระบอกปืนจ่ออยู่ที่หัวเขา

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของชายคนนั้นหยุดนิ่ง ใบหน้าของเขา หม่นหมองลงทันที

ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาที ความคล่องตัวของการกระทํานั้น จน เกินความคาดการณ์ของเขาอย่างสิ้นเชิง

น้ำเสียงของธิชาเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข

บทที่12

ธิชาทนขัดขืนทุบตีไม่ได้ นอกจากความเจ็บ เธอยิ่งกังวลว่าคอ

จะถูกเขากัดจนเป็นรอยอันคลุมเครือที่สุดจะทนได้ แต่ทว่าธาวินตั้งใจจะทรมานเธออย่างชัดเจน กัดแทะอย่างกับ จะกลืนกินเธอเข้าท้อง จนกระทั่งหญิงสาวใต้ร่างเจ็บจนขอบ

ตาแดงแล้วเขาถึงยอมปล่อย

ธาวินลุกขึ้นจัดเสื้อผ้า ดูแล้วสะอาดเรียบร้อย

บทที่13

ณิชานาฎเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนคนหนึ่ง เมื่อก่อนตอนที่ยังไม่ ป่วย ยิ่งพราวเสน่ห์อย่างมาก

แต่ตอนนี้ ชามองเห็นความอ่อนโยนบางอย่างจนเกือบ เหมือนสนิทสนมที่ซับซ้อน ในสายตาเธอ

ณิชานาฏมองไปที่ดนัยกฤต และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ชา คุณดนัยกฤตเป็นเพื่อนสนิทของแม่”

เพื่อนสนิท

คำสั้นๆเบาๆนี้