บทที่ 21 เรื่องราวที่ผ่าน

ฟ้าเริ่มมืดขึ้น

จูเนียร์ออกจากงานแล้วแต่ไม่ได้กลับบ้านเลย

เขานั่งไว้บนรถอย่างนิ่งๆ รอเลขาจะส่งข้อมูลที่สืบค้นได้ส่งเข้าอีเมลเขา รอไปจนเขาหลับบนรถ ทันใดนั้น เขาเหมือนได้กลับไปหลายปีก่อนๆ

สุรภาอายุประมาณสิบเจ็ดสิบเป็ดปรากฏขึ้นในฝันของเขา

เธอยืนไว้ใต้ต้นไม้ที่มีดอกสากุ

บทที่ 22 คุณสามารถสัมผัสถึงความท้อแบบนั้นไหม

“คุณก็ได้สืบค้นหมออเมริกาส่วนตัวของผมแล้ว ก็คงจะรู้ว่าหลังจากเธอประสบเหตุนั้นแล้วได้พักฝืนที่โรงพยาบาลกี่เดือน ตอนเธอตื่นขึ้นมา สติเธอก็ย่ำแย่ กลายเป็นโรคซึมเศร้า ตอนแรกๆก็มักจะคิดสั้นบ่อยๆ เอาแต่จมอยู่กับความเพ้อของตัวเอง เธอยังคงรู้สึกลูกตัวเองยังไม่ต

บทที่ 23 เกิดเรื่องกับภัทร

อุ้มใส่ชุดหลวมๆไว้ แต่งหน้าค่อนข้างจะจัด ในมือเธอได้ถือแก้วร้อนมา เดินเข้าไปหาจูเนียร์ด้วยรอยยิ้ม ：“จูเนียร์คุณกลับมาแล้วหรอค้า?”

“บอกคุณไปแล้วไงอย่ามาที่นี่อีก อยู่บ้านดูแลภัทรดีไหม?”

“คุณทำงานดึกทุกวัน ฉันเป็นห่วงสุขภาพคุณไงค้า”อุ้มยิ้มตลอด

ตลอดทั้งปีที่ผ่านมา เข